20 Nisan 2019 Cumartesi

Fransız Kalmak

Fransız Kalmak

Notre Dame Katedraline övgüler dizerek, üzüntülerimi beyan ederek vakit harcamayacağım. Bu işi beşinci kol faaliyeti olarak medya ve iyi niyetliler dışında içimizde ki gâvur seviciler fazlasıyla yapıyorlar. ‘Oh olsun’ demeyeceğimi de herkes bilir. Ne olursa olsun insanın ‘oh’ demesi itici geliyor. Ayrıca her insanın, vicdani yönünü her şartta muhafaza etmesi gerektiğini de düşünürüm.

Fransa’da Notre Dame Katedrali’nin yanması, sarı yeleklilerin gösterileri, terör olayları derken bir hayli karışmış gözüküyor. Müslüman coğrafyalarda savaşlarla, iç karışıklıklarla milyonlarca insanın ölmesi, tarihi onlarca caminin bombalanması, yakılması, yıkılması dolayısıyla üzüntülerin, kınamaların çok kısır kaldığı bir dünyada yaşıyoruz maalesef. Yıkılan, zarar gören on üç asırlık tarihi Emevî Cami, Kilis Çalık Cami, Diyarbakır Kurşunlu Cami gibi yüzlercesini, Suriye başta olmak üzere birçok örneği Müslüman coğrafyalarda görmek mümkün.

Eğer bir insan Müslüman ise caminin zarar görmesine daha çok üzülür ve üzülmelidir de. Diğer din mensupları da böyledir. Eşyanın tabiatında ve insanın fıtratında bu böyledir. Yeter ki bu durum karşıya işkence etme ve gayri ahlaki durumlarda tezahür etmesin. İnsan fıtratında tarafgirlik hep olmuştur ve hep olagelmiştir. Diğer takımlara karşı kendi şehrimizin ve ülkemizin takımını tutarız. Bu gayet normaldir. Kendi şehir ve ülke takımlarını rakip durumlarda tutmaya kalkarsak burada bir tenakuz hali vardır. Gerek münafıkları gerekse de hainleri açık etmesi yönüyle de bir faydası vardır elbet.

 
Zaman zaman da olsa Fransa gibi gayri Müslim ülkelerde de bunun gibi büyük olaylar gösteriyor ki dünya onlar içinde güllük gülistanlık değil. Onlarında bizim kadar olmasa da türlü türlü dertleri var. Daha çok biz Müslümanlar savaşlara, karışıklıklara, açlığa maruz kalsak da onlarda bu kötü durumlara çok uzak değiller. Acıların yaşandığı coğrafyaların yer değiştirmesi çok zor değil ve olasıdır da. Siyonistlerin asıl hikâyeleri tam dibe vurduklarında başlayacak gibi gözüküyor.


Dünyayı sömüren, savaşların karışıklıkların ölümlerin baş müsebbibi ülkelerde yaşanan felaketlere ‘oh’ demek yerine öğrenilmiş çaresizliklerimize dur deyip dünyada bizde varız diyerek bunu hissettirmeliyiz. Hiçbir ülke ve halk mükemmel değildir. İllaki toplumların olumlu ve olumsuz yönleri vardır. Bazısı iyi organize oluyor. Bazısı fırsatları iyi değerlendiriyor. Bazıları daha çalışkan ve gayretliler.  Bunu en iyi Aristotales özetlemiş; “Defalarca ne yapıyorsak oyuz. Bu yüzden mükemmellik bir eylem değil, bir alışkanlıktır”

Yeni Zelanda da elli Müslüman’ın şahadetine sessiz kalan, hatta suçu Müslümanların üzerine atma gafletini gösteren, bu kadar camimiz yanmakta, yıkılmakta iken Fransa’ya fransız kalmayanların, sadece Fransa’da ki Notre Dame Katedraline gözyaşı dökenlerin vicdan muhasebelerini yapmaları gerekiyor. Sadece kendi yaşadığımız musibetler bize nasihat vermez. Fransa’da yaşanan Katedral yangınından, batılılar derslerini illaki alacaklardır ama bizlerinde almamız gereken dersler vardır.  

Bolu taraflarında söylene gelen bir söz var. ‘Mazlumu sıkmışlar, kırk okka yağı çıkmış’. Aynen bu sözde olduğu gibi sorunlarımızı çözmemiz için sorunlarımızın cinnet cihetinden daha çok sorunlarımızın acı boyutuna daha çok eğilmemiz ve çözümler üretmemiz gerekiyor. Sorunu kökünden halletmek bunu gerektirir. Nasıl ki karadut lekesini sadece kendi yaprağı temizleyebiliyorsa kendi yaralarımıza da sadece kendimiz derman bulabiliriz.

 
Her ne kadar batılı devletler vicdan yoksunu gibi bir görüntü sergileseler de toplumları oluşturan halkların illaki bir vicdanları vardır. Az çok toplumların insancıl, hümanist yönleri vardır ve olmalıdır. Kafatasçı anlayışların yanında insanlığın bütüncül sorunlarını dert edinmiş, bütün insanların aynı yaşam hakkının olduğuna inanan anlayışlar vardır ama bunların yetersiz ve etkisiz kaldıkları muhakkak.
 
Tembel, saftoros yanlarımızı kendimizden koparıp dünya ile yarışıp çalışkanlığa, üretkenliğe ve göz açıklığına ulaşmamız gerekiyor. İnkişafı bütün Müslüman halklarına yayıp maddi ve manevi sorunlarımızı çözmemiz gerekiyor. Bu gerçekliği Cenap Şahabettin, ‘ilim öğrenilen değil, yaşanandır. Yaşanmayan ilim, geçmeyen para gibidir’ sözüyle işin püf noktasını bize fısıldamış adeta.
 
Son kertede Haçlı ve Siyonist saldırılara ve ablukalara karşı tetikte ve uyanık olmalıyız. İntikamlarımızı her dem bileylemeyelim ama tarihimizi, dostumuzu, düşmanımızı unutma gafletine düşmeyip bizimle hesabı olanlara fırsat vermemeliyiz. Ayrıca biz Müslümanlar dini ve milli önceliklerimizin yanında hümanist, insancıl ve vicdan yanımızı da aktif tutarak iyi niyetimizi kendimizden büyük tutmayı öncelemeliyiz.

Kalın sağlıcakla.


İlkay Coşkun
 
22.04.2019
 

13 Nisan 2019 Cumartesi

Kızılderili Gözüyle

Kızılderili Gözüyle
 
Bir suda iki balık kavga ediyorsa, oradan beş dakika önce bir İngiliz geçmiş demektir. (Kızılderili Atasözü)

Nerede bir Kızılderili sözü görsem pürdikkat okurum ve en doğal haliyle payıma düşeni alırım. Saf saf kovboy filmleri izlediğim yıllarda dahi Kızılderililere içten içe bir hayranlığım hep olmuştur. Vakur, bilge ve tabiatla iç içe duruşları hep ilgimi çekmiştir. Ayrıca Moğolistan, Kırgızistan, Uygur Türkleri, Uzak Asya, Afrika ve zor şartlarda yaşayan kimi insanların vakur, bilge ve yaşından önce büyümüş hallerini hep hayranlıkla izlemişimdir.


İnsan ve dünya aynı sistemin paydaşı. İnsan varsa dünyanın anlamı var. Dünya varsa insanın anlamı var. Birbirinin tamamlayan iki sevgili gibi. Dünya şekillenerek de olsa içerisinde misafir ettiği insanı yüz yılda bir yeni nesillerle beraber yeniliyor. Mekân olarak dünya, insanı beden ve kalp ev sahipliğiyle ağırlıyor. 

Obezite, Hollanda hastalığı, rahatlık, bencillik, adamsendecilik gibi onlarca hastalığı kapitalist dünyada görmek pekâlâ mümkün ama doğanın bir parçası olan insanın bütün canlılarla birlikte kaynakları ortak ve adil kullanma felsefesini edinmiş Kızılderili anlayışını görmek ve yaşatmak gerekiyor. Maalesef ki kapitalist dünyanın aynılaştırıcı ve tüketime şartlandırıcı anlayışı en vahşi haliyle varlığını sürdürüyor. Ne yazık ki küçük dünyaları gasp etmeye devam ediyor.
Yeme içme, barınma, güvenlik, sağlık ve mutluluk insanoğlunun dünyada aradığı öncelikli şeylerdir. Afrikalı bir çocuğun ayakkabısının olması ile olmaması arasındaki kaybı ve kazancı sorgulamak gerekiyor. Enerjisini hep toprakla paylaşan bir çocuğun ayaklarına dikenlerin batmasının yanında enerjisini ayakkabılar, beton zeminlere hapis eden insanın kayıplarını da görmek gerekiyor. Dünyayı paylaşan bütün insanların acılarını duyumsayan, hak ve adalet değerlerini önceleyen felsefelerin yaygınlaşması illaki toplumların ıslahında çok büyük katkılar sunacaktır.
Başı, göklerde ki yıldızlara ulaşma hevesinde olan insanoğlu yerdeki gelinciklere, papatyalara, nergislere basma tezatlığını her dem gösteriyor maalesef. Savaş ile barış, iyi ile kötü, korku ve ümit, dostluk ile düşmanlık gibi tezatlar, zıtlıklar tekerrür ediyor tarih boyu olduğu gibi. Atomun yapısındaki elektronların, güneşin, ayın, mevsimlerin, gece ve gündüzün akışı ve dinamizmine insan aynı hareketlilikte katılıyor adeta.

Son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık öldüğünde, beyaz adam paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak.(Kızılderili Atasözü)

Kızılderili sözlerinin birçoğu beyaz adama yönelik olması tesadüf değildir. Beyaz adam sanayi devrimleriyle beraber tabiat ve çevre ile hep savaş hâlinde olmuştur. Sömürgecilik mantığıyla da kendi dışındaki halklarla da daha büyük bir cephede savaşarak, zülüm mekanizmasını hep aktiflemiştir.

 
Demem o ki, dünya üzerindeki emperyalizmin ve beyaz adamın karşısında mazlumları desteklemek, önünden çeken arkasından iten olmak gerekiyor. Geri kalmış bütün ülkelerin insanları, ağaçlara kendi çabalarıyla tırmanan bireyler olmaları yönünde çalışmalar yapılmalı ki ağaçtan inişleri de kolay olsun. Kendi kendilerine yetsinler ve zalimlere muhtaç olmasınlar.

Söze Kızılderili sözüyle başladım. Sözü yine bir Kızılderili sözüyle sonlandırayım.

Yükün dürüstlükse gücün düşer belki ama başın düşmez. (Kızılderili Atasözü)

Kalın sağlıcakla.

İlkay Coşkun
15.04.2019 
 

8 Nisan 2019 Pazartesi

Şairin Şiiri

Şairin Şiiri

Derdini, hayalini, itirazını şiire dökene şair denir. Bunun için ille de kalem kâğıt olması şart değildir.  İlham ve emek arasındaki sarkaçta yolunu almalı şair. Dildeki estetik, ses, yeni nefes ve farklı deyişleri yakalayabilmeli.

Yapılan her bir işin bir teoriği bir de uygulaması vardır. Şiir bilgisi şairin teorik altyapısıdır. Esin, ilham, yaşanmışlık ve emek, şiir yazma eyleminin uygulamaya dönüşmüş halidir. Gerek şiir bilgisi gerek şiir yazma eylemi şairi tamamlayan ve bütünleyen en önemli iki unsurdur. Birbirinden ayırmamak gerekir.

Yüreği besleyen şiir, gıda ve ilaç hükmündedir. Dil yoldaşlığında, sevgi ve sezgi kardeşliğini paylaşıp damakta tat bırakır. Şiir dışında illaki ısınma yöntemleri vardır. Şiir bunlardan biridir sadece.
 
Şiir, edebiyatın büyük kardeşidir veya başka bir ifadeyle edebiyat topluluğunun büyük ortağıdır. Şiir, edebiyatın diğer dallarıyla her zaman iletişim içerisindedir. Mesela öyküyü şiirsel bir anlatımla kaleme alabilirsiniz. Şiir, edebiyat dalları içerisinde en çok başvurulan zor bir alandır.
 
Şiir daha çok “olması gerekeni söylemelidir”. “Olması gereken” üzerinden hareket etme çabası dozundan fazla didaktikliği ihtiva etmemeli. Şiir bu bağlamda ille de bir şeyler öğretmemeli. Şiir, alternatifleri sunmalı ama “şu doğrudur” dememeli. Temizlik vurgusu yapılmalı ama su en iyi temizleyicidir vurgusu yapılmamalı çünkü şiirin görevi bu değildir. Mazi, şu an ve gelecek şiirin hasat tarlası olduğu gerçeği göz ardı edilmemeli. Şairin hep mazide yaşaması ve şiirlerini bu çerçevede ele alması şiirini sıkıcı yapacağı kadar hep geleceğin hayalperestliği ile şiiri zorlaması okuyucuyu gerçeklerden uzaklaştıracaktır. Tercihin tadında, kararında olması daha yerinde olacaktır. Kurallar, eğilimler ve bilindik yöntemler üzerinden şiiri işlemenin de birçok temeli yıkarak yeni yapılar inşa etme çabasında olmanın da olumsuzlukları olacaktır.  Farklı sesler bulacağım diyerek gösterilen çabalar şairi yeni damarlara da götürebilir. Gürültülere, homurtulara da taşıyabilir.
Şiir; binalar, köprüler, hava alanları inşa etmez. Ülkelerde kurmaz ama mevcut durumda dili, kültürü, iletişimi zenginleştirir. Sevgi, aşk, özgürlük, adalet olgularının içini doldurur ve güçlendirir. Sorgulayan insanların sayısını artırır. Devrimleri, özgürlükleri başlatan ilk adım sesidir şiir. Müziğe söz olup insanları eğlendirir. Marş olur kavgada insanı cesaretlendirir. Dilde dua, ölümde ağıt, sevgiliye mektup olur. En önemlisi de insanların ruhlarının eğitilmesini ve zenginleşmesini sağlayarak insanları olgunlaştırır.
Şiir yazanlarda, evlat sahibi olmak isteyen bir insan veya ev almaya çalışan bir ebeveyn gayretini görürüm. Şiirden alınan hazzın yanında kuvvetli bir yazma dürtüsünü yaşarlar. En güzeli yazma dürtüsüdür bu. Sevgiliye yazılan bir şiirin anlamı ve gerekçesi yanında, toplumsal içerikli yazılan başka bir şiirin başka bir anlamı ve gerekçesi vardır. Bir yerde yaraya parmak basmak gibi bir değer taşırken başka bir yerde duygunun dışa vurumu hüviyetindedir. Bu bağlamda şiir yazanları daha çok duyarlı, daha çok âşık, daha çok hayalperest, daha çok uçarı, daha çok kırılgan ve daha çok insan olduklarını düşünürüm.
Şiirin sesi ve derinliği şiirin kalıcılığını belirler. “Her dem taze şiir” kıstasına uyan şiir kalıcıdır. Kimi şiirler vardır yazıldığı anda anlaşılmayabilir, değerini bulmayabilir. Yüzyıllar sonra keşfedilebilir. Kendini güncelleyen şiir tat verir. Tat veren şiir güncelliğini devam ettirir. Gönüllere dokunma ve yüreklerin sesi olma şiirin yaşam süresini belirler. Duyulara hitap eden, şaşırtan, aklı allak bullak eden şiirin yaşam süresi fazladır. Şiirdeki iç ses, ahenk ve ritim uyumu şiiri besler, şiirin tadını artırır.
Şiirin iç sesi, anlatımdaki akıcılığı, üslubu önemlidir. İyi bir şiir dili yakalanabilmeli. Çok bilindik şeylerden ziyade bilinmedik şeyleri akıcı, saf anlatımla okura sunabilmek önemlidir. Okuru şaşırtmalı şiir. Sağ gösterip sol vurabilmeli veya tersi olabilmeli. Tema, anlatım, imgeler, şiirde mimari, yenilik, zenginlik, kullanılan kelimeler okurun ilgisini çekmeli. Duyulara hitap edebilmeli. Duygu önde olmasa da tamamen duygudan arındırılmamalı. İmge ve sözcük örgüsüyle orijinalliği taşımalı. Okur için şiirde yeni bulunmuş bir damar çağrışımını yapabilmeli. Şiir kendi başına bir örnek teşkil edebilmeli. Benzerlik algısını okuruna vermemeli. Kalıcı ve güzel bir şiir düşüncesi okurda oluşabilmeli. Okur, tat almalı şiirden. Şiirleri daha çok bu ölçütlerde değerlendiriyorum.
İmgeleri oluşturma, şiirin temelini, çatısını inşa etme gibi yapım aşamalarında insanı düşünmeye sevk ediyor.  Şiir ayrıca okumaya ve araştırmaya yönlendiriyor. Bu durumda şiirle olmaya, şiirde kalmaya yönlendirerek insanı şair yapıyor. Dilde, kelimelerde zarafeti arayan şairin hayat kalitesi, düşünce dünyası zenginleşiyor. Şair adeta kelimelerle dans ederek huzura kavuşuyor. Cümlelerdeki melodiyi, sesi, raksı arıyor.
Şairin önsezilerinin daha kuvvetli olduğunu düşünürsek; insana, tabiata, dünyamıza gelebilecek olumsuz hâl ve şartların bertarafı için çaba göstermesidir. Şairin, yenilikçi yönünü muhafaza ederek insanın, toplumun, canlıların ve çevrenin sorunlarına karşı duyarlı olmasıdır. Her ne şartta olursa olsun adaletin, doğrunun yanında olmasıdır.
Kalın sağlıcakla.

İlkay Coşkun
08.04.2019

Yazı No: 20
http://www.yenidogruhaber.com/
 

30 Mart 2019 Cumartesi

Sinema ve Kompleks

Sinema ve Kompleks

 Avrupalıların daha genel anlamda batılıların biz Türkleri resmettikleri bir tip var. Baş fesli veya sarıklı, palabıyıklı, güçlü ve birazda pejmürde bir resim. Daha çok Osmanlı dedelerimizi ve Müslümanlığımızı betimliyorlar. İçimizde ki farklı anlayış ve inanç sahipleri ne kadar da çabalasalar, bunlardan farklı bir resim yok ortada. Mesela bizim ateistlerimizi, devrimcilerimizi resmettikleri hiç görülmemiştir.
 
Dördüncü kuvvet kabul edilen medyanın yanında yedinci sanat olarak sinemanın adı geçmektedir. Gerek etki gücü gerekse de sanat yönü tartışılmaz. Özellikle ülkemizde son yıllarda sinemanın, dizi sektörünün çok geliştiği, birçok ülkeye pazarlandığı ve ciddi manada geri dönüş alındığı söylenegelmektedir. Oyunculuk, dekor, kostüm, film platoları gibi birçok alanın gelişmesine olanak sunmaktadır. Belki de daha çok önem arz eden konu senaryo noktasında elimizde fazlasıyla kaynağın olmasıdır. Anadolu tarihinde filmi çekilecek çok konunun ve başkarakterin olduğu muhakkak. Bunlar sevindirici durumlar tabii.

 Daha çok eski Türk filmlerinde dindar, muhafazakâr insan tiplerini özellikle kötü rollerde resmetme hastalığından kurtulmuş gözüküyoruz. Bu filmlerle sakallı, başörtülü dindar görünümlü insanları sadece ve sadece evin hizmetçisi, kapıcısı gibi yardımcı hizmetler rolüne layık görülmesine çokça şahit olduk. Recep, Şaban, Ramazan gibi dini değer isimlerinin özellikle saf, salak tiplemelerine malzeme yapılarak algı oluşturulmasına, filmlerde bolca alkol alınması, tütün tüketilmesinin sanki medeniyetin ön şartı gibi gösterilmeye çalışılmasına şahit olduk. Bunun gibi kötü örnekleri pek çok kez yaşadık. Geniş boyutları olan bir konu, başka bir yazıda bu konuyu ele almak gerekir.

Yabancı medya ile etkileşim sonucunda, yumuşatılmış haliyle uyarlama, benzetme; kaba haliyle intihal ve aşırma hallerini gördüklerimizde oluyor. Bu da konunun başka bir boyutu.
 
Esas konumuza gelecek olursak. Son zamanlarda özellikle çok izlediğim bizim televizyonlarda gösterilen ve bizlerin hazırladığı belgesel ve daha geniş anlamda sinema konusuna değinmek istiyorum. Her türlü olumlu gelişmelere rağmen hâlâ aşağılık kompleksini üzerimizde taşıyoruz maalesef. Bazı belgesellerin veya filmlerin sesini kıssak o şekilde izlesek film sanki bize ait değilmiş gibi bir görüntü çıkıyor ortaya. Hâlâ klasik Türk insanı tiplerinden imtina edip oyuncu veya sunucu olarak ekranlara taşıyamıyoruz maalesef. Bakınca Norveçli, Finlandiyalı daha genel anlamda batılı tipler o kadar çok ki. Kesinlikle yanlış anlaşılmasın insanları sınıflandırma, ırk ayrıştırması yapmak gibi bir niyetim yok. Yönetmen Sinan Çetin bu bağlamda bir serzenişte bulunmuştu. ‘Türk milleti olarak kendimize güvenelim, klasik Türk tipi olan esmer, kumral insanımızı da reklamlarda, filmlerde oynatalım’ demişti. Özellikle bazı tarihi diziler hakkında Ahmet Şimşirgil hocanın buna benzer başka bir eleştirisi olmuştu. Şöyle ki ‘özellikle İslamiyet sonrası Osmanlı İmparatorluğu döneminde kadınlarımızın, kızlarımızın genelinin başlarının kapalı olduğu tarihi kaynaklarda bir vakıa iken, filmlerde bu durumun tam tersinin sergilendiği’ şeklindedir.

Kostümlerdeki batılılık, zincirler, deri giysiler, şapkalar, sofistike ve özendirici hâller öyle çok karşımıza çıkıyor ki. Bir de bunun üzerine renkli gözlü erkekleri ekleyip çıkan sonucu görün derim. Özellikle belgesellerde yabancı dil bilen, Avrupa, Amerika görmüş olanlardan tercih edilmesi ve onlarında yabancı kültürle benzeşmeleri, yakın temasları böyle bir sonucu doğuruyor olabilir ama en önemlisi reyting kaygılarından olması. Daha çok bu çekimlerin batıya pazarlama düşüncesinden ve onların nabzına ve beğenilerine göre filmlerin yapılması düşüncesinden olsa gerek. Diriliş Ertuğrul örneğinde olduğu gibi kostümler, karakterler bizim kültürümüzle birebir eşleştiğinde de seyretme oranının yüksek olabileceğini ve hatta dışarıya da pazarlanabildiğini gördük.  
 
Klasik Türk tipinin televizyona yakışmadığı düşüncesi maalesef ki hayatiyetini hâlâ sürdürüyor. Bu olumsuz düşünceleri millet olarak hatta ümmet olarak üzerimizden atmamız gerekiyor. Her ne kadar geçiş dönemlerinde kayıplara, ilgi eksikliğine uğrasak da taklitten daha çok orijinal yapıtlarımızla var olabiliriz. Dizi, film sektörüyle madem dünyaya açılıyoruz neden sadece kendi kimliğimizle olmasın. Anadolu’nun zengin tarihini taklide malzeme yapmaya, kakofoniler oluşturmaya hiç kimsenin hakkı yok. Millet olarak imkânlarımızın arttığı bu çağda, zengin kültürümüzün ışığında, film sektörde yepyeni armoniler, senaryolar, filmler, belgeseller çıkacaktır ortaya.
 
Kalın sağlıcakla.

İlkay Coşkun
01.04.2019
 
Yazı No: 19
http://www.yenidogruhaber.com/
 

14 Mart 2019 Perşembe

Önümüz Kış

Önümüz Kış

Mutluluğa ulaşmanın yolu ‘ihtiyaçsızlaşmaktır’
 Diyojen

 
Farklı bir zaman diliminde yazılmış bir yazı değildir. Tamda mart ayının ortasında yazılan bir yazı. Siyasi bir mesaj vermek gibi bir niyetim de yok. İşim olmaz. Bu sene kışı biraz çetin yaşadık. Bu sene yenibahar ve yaz önceki yıllardan daha çok hanelere teşne aranılan bir hal aldı.  Özellikle meyve ve sebze fiyat artışları, yakıt giderleri derken bu zorluk daha çok katlandı.

Ağustos böceği ile karınca hikâyesi çocukluğumuzdan bu tarafa kulaklarımızdadır. Çok insan bu hikâyeyi bilir. Çalışmak ile tembellik arasındaki farkı göstermesi açısından basit ama etkili bir hikâyedir. Kurutmalıklar, konserveler, turşular geçmişimizden bizlere gelen ve bizlerin de uygulamaya çalıştığı en eski yöntemlerden bazılarıdır. Hasat zamanı özellikle kışlık patatesini ve soğanını alanlar en azından bu ürünler anlamında etkilenmemişlerdir. Sezon sonu indirimleri, alışverişleri de hayatımızda her daim olan bir uygulama. Fiyatların daha uygun olduğu pazarları tercih etmek, toptan alışverişle ürünü daha uygun fiyata almak, kışın yazlık giysileri, yazın kışlık giysileri ucuza almakta başvurulan yöntemler çoğu zaman.

Bu kışın çok pahalanan bazı sebze ve meyvelerin tüketimini mümkün mertebe azaltmak alternatif gıdalara yönelmek hem bütçemiz hem de toplumun ortak insiyaki olarak devreye sokulması en azından karaborsa oyunları yapanlara yönelik büyük bir ders olacaktır.

Tedbiri elden bırakmayan insanlara hayranım. Onlar, gelecek yılın yakıtını bahardan itibaren tedarik ederler. Kış hazırlıklarını en detaylarına kadar yaparlar. Tutumludurlar. Her ihtimale karşı kıyıda köşede hep ek bütçeleri vardır. Gılgılsız abdesthaneye girip de döne döne taş aramaz onlar. Planlı hareket ederler. Ne kadar imkâna ulaşsalar da hayat standartlarını paralarının hep altında tutarlar. Cimrilik konusu bu bahsin dışındadır.

Ülke olarak tarım, hayvancılık politikalarımızı gözden geçirmeliyiz. Hangi alanlarda tıkanıyoruz, dengeyi nerelerde kaybediyoruz. Planlarımızı ve projelerimizi bu yönde yapıp ve güncelde tutmalıyız. Üretimi artırmamız için bilinçlenmeliyiz. Bu noktada zamanı ve fırsatları iyi değerlendirmeliyiz. ‘Yanlış vakitte bin okun vuramadığını doğru zamanda bir ok vurur’ akıllılığını gösterebilmeliyiz.

Öyle gereksiz harcamalarımız oluyor ki. Paramızın önemli bir kısmını kullan at eşyalara harcıyoruz. Bunu en iyi Oscar Wilde özetlemiş ‘günümüz insanı her şeyin fiyatını biliyor ama hiçbir şeyin değerini bilmiyor’ Maalesef geldiğimiz durum bu.

Yeme içme ve barınmadan daha çok günümüzde tüketim kalemleri arttı ve her geçen günde artmaya devam ediyor. Bu yüzdendir ki belki de bu harcamalarımızı karşılamak için daha çok çalışmamız gerekiyor. ‘Kölelik kaldırılmadı, sadece bütün renkleri kapsayacak biçimde genişletildi’ diyen Charles Bukowski sözüne göre belki de bu tüketim çılgınlığının kölesi olmaya başladık.

Ayağımızı yorganımıza göre uzatıp ürettiğimiz kadar tüketmeye hakkımız olduğunu unutmamalıyız. Bol bol bilgiye yatırım yapıp üretmeliyiz. Velhasıl bu dünyada ne kadar tükettiğimizden çok vicdanımız ve hoş sedamız kadar olacağız. Öyle veya böyle dünya tarlasında rızkımızı ekip biçiyoruz ve bu dünya nöbetini tutup gideceğiz velhasıl. 
 
Kalın sağlıcakla.

İlkay Coşkun

25.03.2019 

Yazı No: 18
http://www.yenidogruhaber.com/
 

12 Mart 2019 Salı

8 Mart’ın Düşündürdükleri

8 Mart’ın Düşündürdükleri
rahat olmak lazım fakat duyarsız değil
açık sözlü olmak lazım fakat edepsiz değil
(Şâdi Şirazi)
 
Gerek 8 Mart dünya emekçi kadınlar gününü, gerek 21 Mart nevruz bayramını gerekse de 1 Mayıs işçi bayramını özüne uygun yaşayamıyoruz maalesef. Bu günler daha çok toplumu germe, ortalığı yakıp yıkma veya toplumumuzun değerleriyle kavga etmenin günleri gibi yaşanıyor adeta. Sevgililer günü, anneler günü, babalar günü gibi günlere henüz bulaşamadılar. Belki de bu günleri provoke edecek bir bahane bulamıyorlar.
 
8 Mart dünya emekçi kadınlar gününde yapılan sempozyumların, kadınların sorunlarına yönelik çalışmaların ve projelerin yapılmasının olumlu bir tarafı illaki vardır. Taksim İstiklal Caddesinde feminist gece yürüyüşü yapan bazı kadınların ıslıkla, düdükle ezanı bastırmaya çalıştıkları yönünde bir saygısızlığın ve hatta edepsizliğin yapıldığı yönünde iddialar var. Yürüyüşe katılan kadınların gürültüden dolayı ezanı duymadıkları, ezana saygısızlık yapmadıkları türünden karşı bir iddia da var. Bu durumu en iyi o anda meydanda bulunanlar bilecektir. Bu konuyu muamma olarak kabul etsek bile taşınan pankartların içerisinde çok edepsiz yazıların olduğu bir gerçek. Eğer manevi hassasiyetleri yüksek olan insanların ezan hassasiyetini abarttıkları düşünülüyorsa karşı fikirdeki insanlarında en azından pankartlarda yazanlara yönelik diyecekleri olmalıdır. Miting alanında birtakım marjinal fikirlerin sergilendiği, pankartlarda milletimizin aile yapısını ve kadının iffetini hedef aldıkları unutulmamalıdır. Dikkat ettiniz mi, edepsiz pankartlar taşıyan kadınların sadece kendileri gibi düşünenlerin özgürlüklerini önceledikleri gözüküyor. Pankartlar bunu gösteriyor. Milletimizin sinir uçlarıyla oynanmaya çalışıldığı kesin. Pankartlarda ki talepler nedir? Ne istiyorlar? Milletimizin evlatlarının evlilik müessesesini terk edip günübirlik ilişkiler yaşamasını mı istiyorlar? Babalarının kim olduğu belli olmayan çocukların çoğalmasını mı istiyorlar? 
 
Oynanan bu oyuna yönelik istihbarat teşkilatımızın ve devletimizin bildikleri vardır muhakkak. Ama biz sıradan insanlarında oyunlara gelmememiz için akıl ve şuur panzehirini her dem yanımızda taşımamız gerekiyor. Kadınlarımızı, menşei batıdan ithal olan feminist adı altında bir ideolojiyle donatmaya çalışıyorlar. Emperyalist güçlerin, ülkemizdeki özellikle feminist kadın derneklerini fonlamalarıyla sürdürülen bir beşinci kol faaliyeti gibi gözüküyor bu yaşananlar.
 
Gerek Avrupa Birliği, Gerek Amerika, NATO, gerekse de başka kanallar üzerinden ülkemize gelen paraların, fonların bize ne getirileri olduğu, bu kanallar ile bizlerden neler götürdüklerine yönelik çalışmalar yapılmalı. Bunun için devlet memuru mantığından uzak birimler teşekkül etmeli. Sıcak paraya kavuşan erk maalesef ki işin olumsuz yanlarını göz ardı edebilmektedir. Buna en çarpıcı örnek olarak Marshall yardımı ve üst düzey subaylarımıza NATO fonlarıyla sağlanan menfaatleri gösterebiliriz.
 
Emperyalist güçlerin en çok uyguladıkları yöntem para, imkân ve şeytani taraflarını kullanarak bizim gibi özellikle Müslüman ülkeleri ağlarına düşürdükleri, devşirdikleri insanlar üzerinden ülkeye zarar verme ve emellerine ulaşma çabalarıdır. Kandırıp devşirilen bu grupla bir hayran kitlesi oluşturup insanlar üzerinden amaçlarına ulaşma çabasındalar. Beşinci kol faaliyetlerinin her çeşidini yaparak ülkemizi zayıflatmak için ellerinden gelenleri yapıyorlar. ‘Dişe diş savaş, akıllı savaşçı için son çaredir’ diyen Sun Tzu, mert savaşçının özelliklerini göz ardı etmiş gözüküyor. Emperyalist güçler daha çok kendilerine sirayet etmiş birçok hastalıkları bizlere de bulaştırma çabasındalar. AİDS’e yol açan HIV virüsünü taşıyan birisinin nasıl ki bu virüsü başkalarına da bulaştırma çılgınlığı gibi kötü bir ruh halini taşıyorlar.
 
Zaman zaman öyle anlar oluyor ki ‘çivisi çıkmış dünyanın’ sözü dilimize dolanıyor. Güzel insanların yanında adamlıktan uzak ya da uzaktan adam gözüken insanlarında çokluğuna şahit oluyoruz.
 
Güçlü olma, gücü elinde tutma, şeytan olma gibi hastalıklı ruh haline batılılar daha çok kapılmış durumda. Milletlerin hasletlerine öykünmek yerine hep zarar verme, yıkma, yok etme, dünyanın zenginliğini hep kendilerine hak görme gibi gayri insani ve gayri ahlaki yaklaşımlarını insanlık namına terk etmeleri gerekiyor.
 
Son tahlilde düşman bizimle barışı, biz güce ulaşınca isteyecektir. Bunu da unutmamak gerekir. Kötü kötülüğünü yapmakta ve maalesef ki yapmaya da devam edecektir. Hep bunlar üzerine kafa yormaktansa biz ne yapmalıyız? Çok çalışmalıyız. Üretmeliyiz. Açıklarımızı kapatmalıyız. Mücadele ruhumuzu kaybetmemeliyiz. Yeter ki sen kurt ol, it havlamasıyla kurtlar ürkmez. Ayrıca şu unutulmamalıdır ki milletimizin içinde emperyalistlerin atlarını besleyeceği tahammül yaylası yok.
 
Kalın sağlıcakla. 
 
İlkay Coşkun
18.03.2019

Yazı No: 17
http://www.yenidogruhaber.com/