18 Ocak 2015 Pazar

Şiir ve Şair Hakkında

Şiir ve Şair Hakkında Özlü Sözler - İlkay Coşkun

 
Merhaba sevgili dostlar
Bu hafta şiir ve şair hakkında kendimin ve dostlarımın aforizma türünde ki özlü sözlerini köşeme taşımak istiyorum izninizle. İyi okumalar.
…
şiir, kimliksiz düşlere vurulan gölgelerdir  (İlkay Coşkun)
---
gülümsemelerin ardında kalır şiir  (İlkay Coşkun)
---
şiirin bittiği yerde suskunluk başlar,  imgelerin arasına gizlenir şairin çığlığı  (İlkay Coşkun)
---
şiir, bir yağmur gibi yağar satırlara
sokaklar çisil çisil, sokaklar ağlamaklı  (İlkay Coşkun)
---
şiir, kalemin kâğıtla cilveleşmesi sonucunda ortaya çıkmış edebi bir oyundur  (İlkay Coşkun)
---
şiir, bir tutkudur, son nefese kadar yaşatılan bir tutku  (İlkay Coşkun)
---
insanlık hangi noktaya gelirse gelsin, korkularımız, kayıplarımız, acılarımız, aşklarımız var olduğu müddetçe ortak paydalarımızın birisi de şiir olacaktır  (İlkay Coşkun)
---
şiir ülkeler kurmaz. Medeniyetlere katkıları olur sadece  (İlkay Coşkun)
---
aklı başında bir şair, ‘ben yazdım’ demez. ‘ var olan sese kalemim ’ der  (İlkay Coşkun)
---
cadde sokak  gezinen mısralar, kaç kapıdan kovulur, kaç imge küser şairine (İlkay Coşkun)
---
sır çözülür, mana değer bulur. Hayatı sorgular, yanar pişer şair ve şiirle buluşur  (İlkay Coşkun)
---
şairlik, âlemin milim dirhem damlasıdır
sevdaya dair ne varsa toplayıp yazmasıdır  (İlkay Coşkun)
---
dirhem menfaat için, dönmesin asla kalemin şiirden  (İlkay Coşkun)
---
ne zaman ki dünyayı yöneten liderler,
sevgi şiirleri okumaya ve yazmaya başlar,
o zaman dünyam huzura kavuşur   (İlkay Coşkun)
---
her şiir, yalnızlığa sırdaştır
bu yüzdendir ne bayramı ne seyranı olur şairin,
kanadına taş değen yaralı kuş gibidir  (İlkay Coşkun)
---
ne zaman şiirle buluşur şair
hem yalnızlığının farkına varır,
hem de mutsuzluğunun  (İlkay Coşkun)
---
hüznü tek başına yaşama fırsatı tanımayandır şair  (İlkay Coşkun)
---
şiir, karalama değil, şairin hayatıdır
o yüzden bırakmaz kalemi elinden  (İlkay Coşkun)
---
şairin hayat öpücüğü, mısralarının büyüsüdür
çabalasa da, makbul olan ancak ölüsüdür  (İlkay Coşkun)
---
şairin yazdıkları kırılgandır
elleme o zaman yüreğini  (İlkay Coşkun)
---
biz şair ve yazarlar “yaşama sevinci” yerine 
dünyanın yükünü sırtımıza yükleyip
iç huzursuzluklarını kendimize çekiyoruz
buna rağmen mutlu olabilme erincini
aşıyoruz genlerimizde (İlkay Coşkun)
---
iyi şair, çocuk haytalığı üzerinde, dik duruş erinci olan, biraz aşık, biraz kostak, biraz deli olur
(İlkay Coşkun)
---
şair, yalnızlığını gizleyemez, kelimeleri satırlarda çoğaltır sadece  (İlkay Coşkun)
---

Yusuf Bal
Hiç kimse bir şairin iç dünyasını tam olarak çözemez. Sadece kesin olmayan bilgilere ulaşılabilir 
(Yusuf Bal)
---
şiir bir şey anlatmak zorunda değildir, ama bir şey söylemek zorunda  (Yusuf Bal)
---
kırılan kalemden akan mürekkep ne depremler çiziyor k/ağıda  (Yusuf Bal)
---
şiire kapıdan değil, pencereden girmeli  (Yusuf Bal)
---
ruhun olmadığı yerde şiir yabancıdır (Yusuf Bal)
---
anlamın anlama, anlam katması lazım (Yusuf Bal)
---
şiir bazen gölgedir. Şiir yazının asi çocuğu  (Yusuf Bal)
---
şiir matematiksel denklemlerde kelimelerin yerini bulmaya yarar  (Yusuf Bal)
---
somut şiir elle tutulmaz. Sayısal şiir sayılamaz. Görsel şiir resim değildir (Yusuf Bal)
---
ağlamadıysan şiir yazmanın ne anlamı var ki (Yusuf Bal)
---
eski şiir ve eskimiş şiir farklı şeylerdir  (Yusuf Bal)
---
anlaşılmayan şiir sofraya konulmuş tüylü tavuk gibidir  (Yusuf Bal)
---
Edison şair değildir (Yusuf Bal)
---
şiir, biriken kelimelerdir, Ağıtlar yürüten mavi bir deniz  (Yusuf Bal)
---

Vildan Poyraz Coşkun
şiir, kural tanımayan beyinlerin yaptığı egzersizdir  (Vildan Poyraz Coşkun)
---
şiir, kıvrak zekâların sergilediği beyin fırtınasıdır  (Vildan Poyraz Coşkun)
---

Bilal Karaman
şiir, Allahın yüreğe düşürdüğü çıngının alevidir (Bilal Karaman)
---

Orhan Karahan
şiir, sol anahtarıdır, bütün kapıların sokaklarına açılan (Orhan Karahan)
---

Taki Akkuş
şiir, öykü ve romandaki ışıktır  (Taki Akkuş)
---


M.Nihat Malkoç
şiir, çetin bir dil işçiliğidir (M.Nihat Malkoç)


İlkay Coşkun
21.01.2015 / Sivas İrade Gazetesi / Yazı No: 30

İrade Gazetesi - Şiir ve Şair Hakkında - 21.01.2015

13 Ocak 2015 Salı

İntihar Etmiş bir Taşra Berberi

İntihar Etmiş bir Taşra Berberi

Polat Onat, imzalı kitap bulmak ümidiyle uğradığı sahaf da, Âdem Yoksun adında bir berbere ait olan farklı içerikli bir şiir dosyasına rastlamış ve ilgisini çeken o dosyayı kitaplaştırmak için yayınevine göndermiştir.
Berberin intihar etmeden önce hazırladığı şiir dosyasının başında, önsöz olarak yazdığı yazıda ilginç bir roman olarak da okunabilecek bir manifestoya imza attığı fark edilir. Âdem Yoksun 1972 Nevşehir Kozaklı, Yunak Kasabası doğumlu, 2010 yılında bilinmeyen bir nedenle intihar ettiği iddia edilen bir taşra berberidir. Eser, öğretmen Polat Onat’ın üçüncü kitabı olarak kitaplıklarda yerini almıştır.
 “İntihar Etmiş Bir Taşra Berberinin Şiir Kitabı ve Önsözü”nün başında yer alan “Kendimi şiirin o dipsiz uçurumunda yapayalnız hissettiğimi belirtmek isterim.” cümlesi ilk anda, Âdem Yoksun adlı şairin içinde bulunduğu ruh halinin bir özeti niteliğinde adeta.
“Politik şiirin denklemini, dağarcığındaki kof imgelerle kurtarabileceğini sanan zavallılara söyleyecek sözüm yok.”
 “Bırakın bazıları kumda oynamaya devam etsinler.” gibi tespitlerinde ise şairin bu konudaki bakış açısını görmekteyiz.
“Yenilmek. Şiirin o zümrüt damarının ince kıpırtısı.” tabiri ile derinliği, yoğunlaşmayı ve bütünselliği çok güzel betimlemiş.
 “Mamafih dolaşımda olan şiirlere şöyle açıp bir bakın. Kandırılmış ufkun yoğun karartısını yeterince idealize etmekten uzak olacaksınız.” İfadesindeki derinlik etkileyici.
“Biz şairler, en büyük düşmanımızın okurlarımız olduğunu hep söylemez miyiz zaten.” cümlesi, okurluğun aforizmik boyutunu imliyor.
“Bazı şiirlerimde var ki, onları kesinlikle kimseye okutmaya niyetim yok, kendime bile. Çünkü günümüz beşeriyetinin hassasiyet ve algı motivasyonu buna hazır değil, yeterli olgunluğa ulaşması ise yaklaşık bir asrı bulur diye tahmin ediyorum.” ifadesi oldukça iddialı bir söylem.
“ ‘Kalan’ şiirimi tam sekiz tane farklı dergiye, ayrı ayrı ikişer ay arayla gönderdiğim halde hiçbir dergiden yanıt alamadım.” diyor şair. Âdem Yoksun Bey’in dergilerden yanıt alamama sıkıntısı, dergi editörlerin şiire ve şaire karşı ilgisiz tutumları, hep gündemde olan mevzular. Ayrıca 'Kalan' şiirindeki ses ve şiir kurgusu çok güzel bence.
Bunun gibi daha birçok bölüm dikkatimi çekti berberin bu ilginç şiir dosyasında.
Kitabın, Önsöz bölümünü okurken on sayfanın sonrasında okuma akıcılığı doludizgin artıyor. Bölüm bölüm anılar, şiir ve şair hakkında yapılan tespitler, şairin serzenişleri, hayalleri, keyifle okutuyor kitabı.
Kitabın arka kapağında şu ifadeler kaleme alınmış:
-“Bu kitap acaba ne? Monolog tarzı tuhaf bir oyunsal uzun hikâye mi? İronik bir postmodern kısa roman mı? Mükemmel imgelerin billurlaştığı bir şiir dosyası mı? Manifestovari bir poetik metin çalışması mı? Dramatik bir intihar mektubu mu? Spesifik bir novella denemesi mi? Ben, bunların hepsi de doğru, demeyi tercih ederim. Ama son kararı her zaman olduğu gibi yine siz vereceksiniz. Evet siz. Âdem Yoksun”-
Ufakta bir eleştirim olacak kitapla ilgili; “Önsöz” kısmı 115 sayfadan oluşmakta ve hiç paragraf kullanılmamış. Bu tercihin, okuru sıkarak yorabileceğini düşünüyorum. Ara ara kitap sayfalarında boşluklar bırakılabilirdi.
'İntihar Etmiş Bir Taşra Berberinin Şiir Kitabı ve Önsözü' adlı yapıtı eşimle birlikte okudum. Doğrusu şöyle bir düşünce belirdi bizde; Acaba Polat Onat’ın kitabın ‘Önsöz’ kısmına müdahalesi oldu mu? Daha açık bir ifadeyle, eser tamamen Polat Onat’ın kurguladığı bir kitap mı diye de çok düşündük. Okuru bu şekilde düşünmeye sevk etmek, yazarımızın hedeflediği bir durumdu belki de. Bilemiyoruz. Âdem Yoksun hayali bir karakter olabilir diye de düşünüyoruz.
Eğer berber Merhum Âdem Yoksun hayali bir karakter değilse sakladığı diğer şiirlerine ve şiirlerinin yayınladığı arşivdeki yerel gazetelere ulaşılabilir diye düşünüyorum. İlgisini çekenler için bir dip not.
Yazımı kitaptan bir şiirle sonlandırmak istiyorum.
 
yangın

ağaçlar fidana
fidanlar ormanı
ormanlar tarlaya
dönmeli yurdumda,
yangın izmaritten kaynaklanırsa
hiç mi vicdan taşımaz tiryaki
dejenere yetişti burjuva veletler
şımarıklık almış başını yürümüş
kundakçı çıkarmadı yangını
çakar çakmaz çakan çakmak

 
* Komşu Yayınlar, Kasım 2012


İlkay Coşkun /
14.01.2015

İrade Gazetesi - İntihar Etmiş Taşra Berberi

7 Ocak 2015 Çarşamba

bal tutan parmağını yalasın ama..

bal tutan parmağını yalasın ama…                                                                                                                               
Selamlar dostlar.
Hayatımız hep çelişkilerle dolu. Doğrularla yanlışlar iç içe. Soğuklarda sıcağı arıyoruz, Ağustos’ta kışı. Hayatımızdaki doğrularımızı değerlendiriyoruz ama bir taraftan da yanlışlarımızı barındırıyoruz. Yönümüz hep güzele, güçlüye, başarıya dönük olsa da, acizliğimizi, çaresizliğimizi, tükenmişliğimizi de yaşıyoruz çoğu zaman.
Allahın, biz insanlara bahşettiği hayat serüvenini, yaşamaya çalışıyoruz hepimiz. Kimi zengin, kimi fakir, kimi sağlıklı, kimi hasta, kimi kısa, kimi uzun yaşıyor bu hayatı. Büyüklerimizin dilinden çok duymuşuzdur şu duayı; “Allah’ım ne verirsen hayırlısını ver” diye. Bu kadar hengamenin içerisinde önemli olanın hayat felsefesini akıl eleğinden geçirip iyi kurgulamak olduğu düşüncesindeyim. Sonuçta tam güzeli, tam doğruyu bulamasak da, doğrunun çevresinde olabilmekte en mantıklısı. İnsan kendi milletini, atasını ve birçok şeyi seçemiyor. Bizlere bahşedilen şartlarda, kendi tercihlerimizin sonucundaki şartları yaşıyoruz.  Ailenin, mahallenin, toplumun, dünyanın bir bireyi konumundayız nihayetinde.
Edevatıyla, çalışan aksamıyla belli bir amaca hizmet eden fabrika konumundayız. Varlığımız da aynı değil mi?
“Bal tutan parmağını yalar” konusuna gelirsek; geniş imkanlara ulaşan insanlar, ahlak kurallarının, din kurallarının, toplum nezdinde ki olumlu davranışların dışına çıkmadığı müddetçe sahip olduğu nimetlerden faydalanmalıdırlar tabii ki faydalanacaklardır. Bildiğiniz üzere, ihtiyacı olanı gözeterek yapılan paylaşmanın esas olduğu bir sistemde mutluluğumuz, huzurumuz, yaşam kalitemiz artar. Biz insanoğlu, zenginliği genelde para ile değerlendiriyoruz ne yazık ki. Hayatta öyle sınavlardan geçiyoruz ki. Araba fabrikası olan zenginimize, arabayı kullanacak sağlıklı bir evlat vermeyebiliyor Allah.  Maddi olarak çok önde olan insanı, mülkle imtihan ediyor bir şekilde Rabbim. Hayatını fakir olarak yaşayan bir insan seksen doksan yaşına kadar uzun yaşayabilirken de bir sınavdan geçmektedir. Genç yaştaki bir insanın, talihsiz bir şekilde uçak kazasında okyanusa karışması da başlı başına bir imtihandır.
Farklı hayatları yaşarken farklı sınavlardan geçtiğimiz hayat serüveninde, bal tutan parmağını yalasın ama çevresinde, bala ihtiyacı olanlara balından tattırsın görüşü hakim bende. Bu nasıl olacak derseniz; vergisini, zekâtını, sadakasını verdiğinde ihtiyacı olanlarla bir şekilde ballı parmağını paylaşmış olacaktır. Bu hem kendi iç huzuru hem de ballı parmağının sürekliliği anlamına gelir.
Bunu bir başka ifadesi de şükürdür. Her insanın hayattan aldığı artılarda var eksilerde. Sadece eksiklerimizi görerek dünyada mutsuz olmak yerine, şükretmenin daha güzel ve doğru olduğu gerçeği var önümüzde. Sonuçta dünyamızda ortalama olarak bir insanın ömrü 70-80 yıl gibi kısa bir zaman dilimi değil mi? Bu zaman dilimini güzel şekilde idame ettirmek biz insanoğlunun elindedir. Doğru yaşam herkes için en hayırlısı.
“Allahım, ne verirsen hayırlısını ver” amin
niceleri geldi, neler istediler
sonunda dünyayı bırakıp gittiler
sen, hiç gitmeyecek gibisin değil mi?
o gidenlerde hep aynı senin gibiydiler
Ömer Hayyam

İlkay Coşkun
07.01.2015
İrade Gazetesi - bal tutan parmağını yalasın ama..

4 Ocak 2015 Pazar

Gelirsen Bir Kimliğim Olur

Gelirsen Bir Kimliğim Olur

‘Gelirsen Bir Kimliğim Olur’  Şair Turhan Muharrem Turhan’ın üçüncü, şiir olarak ikinci kitabı. Ocak 2014 tarihinde Delisarmaşık Yayınlarından çıkan şiir kitabı taptaze şiirlerini sunuyor bizlere. Kitap dört bölüm olarak tasarlanmış. Şiirlerin bütünlüğüyle de uyumlu. Milattan önce Roma, Asur, Sümer gibi dönemlerin kadın ve erkek figürleriyle renklenen sayfalar bizi tarih yolculuğuna çıkarıyor adeta. İmajlar heykel figürlerine seyri sülük ediyor, ruhların bedenlerdeki son hallerini imliyor sanki.
Özdemir İnce’nin şairler hakkındaki tespitiyle şiirleri okumaya başlıyoruz. Girizgâh sözler Kuran’dan, Ahitlerden, Buddha’dan, Zarifoğlu’ndan, öte çağlardan fısıldıyor adeta.
 
Onunla misket oynamıştık/ kaydıraklı parkın kenarında/ saçlarını oğlan gibi kestirmişti/ az bozuktu ağzı ( syf 7 ) mısralarıyla şiir kitabının bütününe hâkim çocuk ve çocukluk imgesiyle başlıyor. Şair, çocukluğunu antik çağlara götürüp, ardından milattan önceki çocuk ruhlarını günümüze taşımaktadır.  Çocuk imgelerinin hâkim olduğu mısralara bakacak olursak;
Şortunun cebi yırtık bir çocuktum/ bakkal dönüşü/ annesinin yoğurt al dediği paranın üstünü/ eve dönüş yolunda düşüren ( syf 9 )
Gözlerin gözlerimi bulsa/ bir anda değişir mevsimler/ çocuk olurum ( syf 17 )
Uyanıyor içimin ağaçlarından erik aşıran çocuğu ( syf 23 )
Ne vakit sana gelsem/ yüzün çocuk bir yüz olurdu ( syf 34 )
Hem misketlerini alda gel/ diz çöküp toprağa pantolonlar eskiteceğiz daha ( syf 40 )

/ ne zaman baksam bir çocuk yüzüne seni görüyorum ( syf 51 )
Dudaklarından/ gözlerinden/ çocukluğundan öptüm seni ( syf 58 )
 Yaşanmamış bir çocukluk/ durur kapında/ ona iyi bak olur mu/ oğlum olur ( syf 69 )
Suya susamış toprak gibi gel/  süte şefkate doyamamış çocuklar gibi  ( syf 73
Sen varsın sokakta gördüğüm çocukların yüzünde (syf 87)
Serde yiğitliksin/ cepte adamlık/  heyyy/ çocuk yüzlü kadın ( syf 88 )
 
Yağmurların emzirdiği/ dalları sarı bir baharın çocuğuyum/ saçı sakalı sarı/ çisil çisil bir mutluluğa ıslanıyorum ( syf 90 )
Şair dimağında mekânların, şehirlerin ayrı önemi vardır. Mecidiyeköy, Roma, Antik Yunan, Kızılay,  Pierre Loti, Sirkeci, Karaköy, Galata, Petersburg, Cerrahpaşa, Çengelköy, Alaçatı, Mamak, Ankara, İstanbul, Tuna Boyları gibi birçok mekâna göndermeler var eserde. Gezinen ruhu, zamanla ve mekânla buluşturuyor.
Şair; Babil, Asur, Sümer, Enmerkar, Herodot, Arşipel,  Bellerophontes, Khimaria, Olympos, Pegasos, Aristo, Birmingham gibi isimleri çokça kullanmış şiirlerinde. Bu da şairin kelime dağarcığının ne kadar geniş olduğunu gösteriyor bizlere. Bu kelimelerle Antik çağların şiirini yazıyor. Yelpazesindeki binyıllara şahitlik ediyor. Medeniyetlerde yolculuğunu sürdürüyor, bizleri de sürüklüyor.
İzleksel unsurlar olarak, ‘aşk, çocuk, çağ, yol, ölüm’ gibi çağrışımları sıralayabilirim.
Şairin yazınsal sofrasından seçtiğim bazı mısraları paylaşacak olursam;
 
Çok asitli acılar biriktirdim kalbimde/ yandı ağlama duvarlarım ( syf 13 )
 
Sırtımda koca bir uygarlık taşıdım sana/ babil’den geldim ben, asur’dan ( syf 29 )
 
Sen söyleyince fark ettim/ sırtımdaki derin yaraları/ sırtıma koskoca bir memleket çizmişsin (syf 39)
 
Gel/ sen gelirsen bir kimliğim olur/ yüzüm, yüzüne benzer ( syf 76 )
 
Dostlar gelir/ dert dinlerim/ sevinç dinlerim ( syf 78 )

Değil midir ki, şiirli bir yalnızlığın öyküsü banklar/
ısıtacak bir kucak ararlar, dokunacak bir el ( syf 108 )
 
‘Bu cihan cehennemini sekiz uçmağ ede bir söz’ diyen Yunus Emre pirimizin sözünden güç alan mısralar, mührünü pekiştiriyor. Bin yıllarca tevatür, taşa düşen beden ve tinin yakınlaşmasını gözlemliyoruz satırlarda. Işıklarını yakıyor sanat bizlere. Sermest bedenlerde takat oluyor, fer oluyor bin yılların tecrübesi ve yaşanmışlıklarıyla. Kalemin gücüyle dile geliyor sütunlar, taşlar, soğuk mermerler.
Gelirsen Bir Kimliğim Olur’ manzumeleri gerçek manada bir çağrı olmuş binlerce yıl ötelerden. Şair Turhan Muharrem Turhan’a bu güzel çalışmasıyla, bizleri geçmiş çağlara doğru, kitap sayfalarında da olsa küçük bir yolculuğa çıkardığı için teşekkür eder, başarılar dilerim.

İlkay Coşkun / 31.12.2014

 

24 Aralık 2014 Çarşamba

Buruciye’de Zaman

Buruciye’de Zaman
Duvarlarına sinmiş muhteşem tarihiyle yüreğe coşku verir Buruciye. Görkemli, sanatkâr duruşuyla Gıyasettin Keyhüsrev’den beridir kapılarını sonuna kadar açar misafirlerine. Yan yanadır hayatın ve ölümün gizemli birlikteliği. Işık huzmesi dolmuş türbe penceresinde, asırlar öncesi baki hayata yol almış ecdada dualar okunur. Tarihi iliklerine kadar yaşarsın doyasıya.          
Ağustosta esen poyraz gibi, ferahlık verir bunalan sinelere. Sarıya çalan taşlar, güneş gibi sıcağını salar dost sinelere. Eyvanda tütsülenir bütün ruhlar, gökyüzünde özgürlüğe ulaşır avlulardan. Güller tomurcuklanır şen gönüllerin simalarında.
Medresede geçirilen her an hafızalarda izler bırakır. Kanıt olur, katık olur hayatın lezzetine. İnce belli bardaklarda yudumlanır tavşankanı çaylar. Zamana, tarihe şahittir ahşap masa ve sandalyeler. Onlar şahittir koskoca bir ömre. Mektuplar yazılır sevgiliye, askerdeki evlada. Sessiz sessiz bir köşede anılar tazelenir, hayaller kurulur. Bir daha geri gelmeyecekler için gözyaşları dökülür.
Yol üstü selamlaşmaları, ayaküstü muhabbetleri gibi tatlıdır, gülücüklerin kardeşliğinde. Can sıkıntısından alışveriştedir kimileri. Bir tarafta gözünün takıldığı hediye reyonları vardır diğer tarafta camın saf parlaklığı ışıl ışıl gözlerini kamaştırır. Suyun üzerinde raks eden ebruli renkler, bakan tüm gözleri kamaştırır. Yüreğini okşar müziğin aheste aheste senfonisi. Türküler en saf en bakir haliyle tercümanlık yapar dinleyenlerin duygularına.  Saatler nasıl geçer bilemezsin Buruciye’de.
Yanında dostların vardır ama yinede her gelen geçen gözlerde farklı tanıdık ararsın. Arada bir garson bozar sessizliği. Uzun soluklu tarih dehlizinde bir katre de olsa, orda paylaşırsın zamanı nefes nefes. Anlarına değer katar taş sütunların mağrur duruşu. Selçukludan yadigâr aslan figürü bekçilik yapar kapında. Dantel dantel örülü motifler okşar gözlerini. Öyle çok insan geçer ki tarihin dehlizinden, duvarda boş yoktur. Hep dışına, dış sütunlarına saklarsın güneşin doğuş ve batış şualarını. Suyla demin armonisi gibi musiki oluşturur yüzyılların gizemli anlarına. Salınırsın tarihin haz ve mutluluk zamanlarına. Yüzyılların süzgecinde damıtılan eşsiz zamanları ikram eder sana. Yoğun, yorucu geçen günlerine huzuru, sükûnu salar en demiyle hayatın. 
Özlemler, hayaller dillendirilir masalarda. Her masa ayrı mekan ayrı bir dünyadır. Kimi masalarda devlet sorunlarının en hassaslarına çözümler ortaya konur. Kimi masalarda ise usta çırak edasıyla en güzel edebi sohbetler yapılır. İmbikten süzülerek sunulur hayat bahçesinde.
Akşam oturmalarında aranan gökyüzünde hep Zühre yıldızlarıdır. Kayan yıldızlar göz ucuyla takip edilir bir taraftan. Her şeyi güzel düşünmüş ecdadım, yâd edilir zamane bedenlerde. Güven duyar insan, sırtını döndüğü sütunlara. Hep umuda kapı aralanır. Mimiklere konan gülümsemelerde yaşatılır muhabbetin tadı.
Kepenek’in suyundan kana kana içersin
Cıbıllar’ın parkında soluklanıp geçersin
güzel hediyeleri Buruciye’de seçersin
--dost, yaren çayın yudumlayıp gönlünü alsın
--kadrini kıymetini bilmeyenler utansın
Umut doğurur mekânlar, canlı, capcanlı yaşar hayatı bizimle. Hafızalarda izler bırakan, damaklarda tatlar bırakan mekânlar vardır hayat sahnelerinde. Gelip geçen zamana şahitlik eder en saf haliyle. Ahmet Hamdi Tanpınar için Bursa’da zaman, Atilla İlhan için Karşıyaka’da zaman, Hz Mevlana için Meram Bağları’nda zaman ne kadar değerli ise, sıradan bir Sivaslı için de Buruciye’de zaman o kadar değerlidir. Akıp giden zaman süzgecinde, iki yudum çayla yaşanır en kıymetli anlar ve anılar. En nadide, en elit hazzı duyar Buruciye'de insan.

Sivas Buruciye Medresesi
İlkay Coşkun / 24.12.2014
İrade Gazetesi - Buruciye'de Zaman

 


16 Aralık 2014 Salı

Huzur Koleksiyoncusu

Huzur Koleksiyoncusu

Huzur Koleksiyoncusu, Cihat Albayrak’ın Mayıs 2013’te yayımlanan ilk şiir kitabı. Kitap, Serencam yayınlarından çıkmış.
İnsanlar doğarlar, büyüler, yaşarlar ve ölürler. İlkler çok önemlidir herkes için.  Çocukluktan sonra şekillenir yaşantımızla birlikte kimliğimiz. Southey der ki “Ne kadar uzun yaşarsanız yaşayın, ilk yirmi yıl ömrünüzün en uzun yarısıdır ” Huzur Koleksiyoncusu, şiirlerinin tamamına yakını şairi çocukluğuna, bizleri de çocukluğumuza götürüyor adeta.
 “Barış küçüğündür /savaş büyüğün /budur sofra adabı yeryüzünün”  diyen şair, büyük olmakla çocuk olmak arasındaki farkı, gözler önüne sermektedir. Büyüyen insanoğlu kirleniyor, günahkârlaşıyor. “Ayakkabılarıyla giriyor işgalciler /abdestli şehirlere” mısralarıyla günümüzün resimlerini göz önüne seriyor bir taraftan şair.
Çocuğu aileden, sokaktan, topraktan, koparmaz şair. Çocuk hayatın merkezindedir.  “Ayağımız alışsın diye mi /elektriğimizi alır toprak” diyerek, çocuğun toprakla bağını oyunlarını imler adeta.
 “kesilen her ağaç, bir kadın cinayeti” mısrasıyla da anneyle çocuğu yan yana görmek ister şair. “İki şekerli bir çay gibidir aile olmak” mısrasıyla ailenin o eşsiz tadının tanımlamasını yapar. Aslında olması gerekeni imler bizlere. “rüzgârgülü olmalıyım ben /bir çocuğun ellerinde” mısrasında ise kendisini çocukluğun ellerine bırakır adeta.
Kendini her dem çocuk saflığında hisseden şair, “esnaf lokantasındaki peçete kadar temizim bu yüzden” der.
Küçük ama mutlu gözlerle dünyaya bakar şair. “sefer taslarında sıcak selamlar taşıdım” diyerek, küçük şeylerden büyük mutlulukların çıkarılabileceğinin formülünü verir bizlere mısra mısra. Çocuğa, çocukluğa sevgisini hürmetini özlemini seslendirir.  “Ellerinden öptüm ve /hoşça kal dedim çocukluğuma” mısralarıyla gülümsetir bizleri. Huzur Koleksiyoncusu isimli şiirin bir mısrasında ise “içinden bir mutluluk tut /ve bekle beni” diyerek her şeye rağmen çocukluğuna geri dönmek istemesinin en canlı örneğidir.
“elmaları sapanla vururduk küçükken” diyen şair sık sık kendi çocukluğunun mutluluklarına götürerek günümüz çocuklarının, sıkıntılarına parmak basar. “ama kime sarılırdı /anneleri çalışırsa çocuklar” der ve bu düşüncelerini destekleyen bir başka mısrada “Gökyüzü işyeridir bulutların /boya sandığını nasıl korursa bir çocuk, öyle”.
Hayattaki yenilgilerini, kayıplarını mısralarında imler şair. “geride kalan çocuğum ben, ötekiler koşarken”. Aynı şiirin başka bir mısrasında ise şimdiki çocukların kendi çocukluk kayıpları gibi olmasını istemez. Onların, kendisinin yaşadığı çocukluk kayıplarını yaşamalarını istemez belli ki.
“uçurtma yapmalı mahallenin çocuk ordusuna” diyerek engin gönlünü yansıtır bizlere. “yağmurlu havaları boyar mıyız /kar tanelerini rengârenk”  mısralarıyla da umudunu yitirmediğini görmekteyiz.
Bildiğimiz dört mevsim içine beşinci bir mevsimi de kendisi koyar şair, “uçurtma mevsimi ” şiiriyle. Salonda babasının işten dönmesini beklemenin ötesinde, Suriye’de barışı bekleyen çocukların gözüyle bakar dünyaya.
“Eskiciye vermişiz her birimiz çocukluğumuzu” mısralarında, değerli olması gerekenlerin artık değersizleşmesinden duyduğu rahatsızlığı dile getirir. “Bisikletin patlayan lastiğinin tamir et /mahalledeki çocuğun” çevremizde yaşanan, biz yetişkinlerin farkında olmadığımız birçok küçük detayın aslında çocukların dünyasını şekillendiren büyük mutluluklar olduğunu hatırlatır okuyuculara.
“Aile içi şiddet yoktur /bir çocukla oyuncakları arasında /evcilik oynarken, boşanmaz hiçbir çift /… / indirir yelkenleri /bir çocuğun nefesi itecek gemimizi /üfle küçük kız, uf olmuş dünya ” mısralarıyla çocukların farkında olmadan yaşama kattıkları değerlere vurgu yapılmaktadır.
“Şekeriniz misafir olsun diyen / bayram çocukları kelimeler” mısralarıyla şair bayramların merkezine koyar çocukları. Çocukların duaları kabul olur derler, günahsız, temiz oldukları için. “iyi niyeti beslermiş bir çocuğun /evsizleri ve sokak hayvanlarını” mısralarıyla bu düşünceleri bütünlenir.  
“çocuklar, hayatın tamircisiydiler” mısrasıyla çocuğa ve çocukluğuna erkin bir çerçeve çizilmektedir.


“bisiklet sürer gibi yapıyorum sandalyemde ” mısrasında şairin büyük bir arzuyla çocukluğa dönmek isteyişinin yansımalarını görüyoruz.
“bizimle çocuktu, büyüdü dünya” mısrasıyla çok tanıdık gelen bir şarkıya gönderme yapılmış adeta.
“katil kimdir çocuklar üzülünce?” sorgulayıcı, eleştirel bakış açısının göstergesi bir bakıma.  “bisikletimin terkisinde balzac oturuyor her yaz” mısrasıyla Balzac’ın kitabına çocuk yüreğiyle verilen değer imleniyor adeta.
“çocukluğun hatıra defteri” şiirinde ise “kulaklarımın da hatıra defteri var” mısrasıyla geçmişin, şair için ne kadar canlı olduğunu anlıyoruz.
 “Kaç zil kaldı ölmeye” şiirinde şair, “kısa kollu tişörtmüş çocuklar /kazak olacaklarmış büyüyünce” hayatın kabalaşan değişkenliğine atıfta bulunuyor. 
“kendisini özler bir çocuk /etrafını kalemle çizer ellerinin”  mısrasıyla şair, çocuk yerini belirlemek hatta ve hatta yerini sabitlemek istiyor adeta.
“yalnızca çocuklar özgürdür” şiirinde ise “leke tutmayan bir kumaştır çocukluk” mısralarıyla, çocuk saflığının vurgusunu yaparak sonlandırıyor şiirini.
“ben huzurun yalancısıyım  /şimdiki aklı olsa keşke çocukluğumun” diyor şair “kanaat Notu” şiirinde.
“toprak, yetim bir çocuk /hakkını veren yok”  mısrasıyla,  Âşık Veysel gibi kara toprağı imliyor  “taşeron işçi” şiirinde şair.
“Çocukluğum kokuyor gece” diyerek, şairin çocukluğuna duyduğu özlemin, gecelerini de saran yoğunluğu hissediliyor satırlarında.
“barış tutulması” şiirinde, “fazla sigaran var mı dünya” diyerek, bir yerde dünyanın istemediği değişimiyle başa çıkamayıp efkâr dağıtmak isteyen dizeler dökülüyor şairin kaleminden. Başka bir ifadeyle, teslimiyet kokan dizeler kanımca.
 “bir beden büyük almalıydık çocukluğumuza /seneye de giyebilmek için” diyerek çocukluğunu bir zaman diliminde bırakmak istemeyişinin telaşı yansır bizlere.
Ayşe ile çocukluğunu, gençliğini, ömrünü bütünlüyor şair. “şükür çiçeği’ şiiriyle özetliyor aslında küçük dünyalarını. “nasıl da mutluydu ayşe /ben sana karıştım derken /tahin ile pekmez kadar /yakışıyorduk birbirimize”.
Huzur Koleksiyoncusu’ gerçek manada koleksiyonumuza dahil edilebilecek değerde şiirlerden oluşan bir kitap. Şair Cihat Albayrak’a bu güzel çalışmasıyla, çocukluğumuzun o doyumsuz tadını, saflığını bizlere hatırlattığı için teşekkür ederim.                                              
Haftaya görüşmek dileği ile…          

İlkay Coşkun
17.12.2014 / Çarşamba
İrade Gazetesi / Yazı No: 25

İrade Gazetesi - Huzur Koleksiyoncusu

6 Aralık 2014 Cumartesi

İğne Acısı

İğne Acısı

On beş - yirmi yıl öncesinin idealizmi yok artık bir çoklarımızda. Solcularımızda, sağcılarımızda, milliyetçilerimizde, dindarımızda da aynı durum geçerli. Yaş otuza kadar ideallere, vatana, millete, değerlere çalışılıyoruz. Belli bir yaştan sonra da kendimize çalışmaya başlıyoruz. Genel anlamda gözlemlediğim tablo bu.

Dini hassasiyetleri olan insanların, zenginleşmeye başladıktan sonra kapitalizmin getirdikleriyle hayatına devam etmesi lüks içerisinde yaşaması paranın nimetleriyle makam ve mevkii elde etmesi kafamı hep kurcalamıştır. Hep ikilemlerde bıraktı beni. Her zenginleyen böyle oluyor anlamı çıkmasın kesinlikle bu sözlerimden. Eve ayakkabıyla girme modasına uymalar hatta ve hatta evin içerisinde köpek beslemeler, sokaklarda köpek gezdirmeler ve daha nice sonradan hayatımıza giren kültürler. Dışarıda dindar kimliğiyle gözükmeye devam ediyor, fakat içerde kapitalizm ile birlikte gelişen lüks hayat ve günah ikilemleri yaşanıyor. Vicdanlara kılıflar giydirilerek benlikler kandırılıyor. Asgari ücreti dahi işçisine çok gören insan modelleri çıkıyor karşımıza.  Müslüman zengin olmalı sözünü ne kadar doğru anlıyoruz. Ne kadar samimi yaşanıyor İslamiyet? İçimiz dışımız bir mi?  Bunları sorgulamak gerekmiyor mu?
 
Birde madalyonun diğer yüzü var. Toplumumuzda sıradan bazı insanlara bakıyorum. İki katlı evini almış, son model arabaya biniyor, yazlığı var. Diğer taraftan bir devlet adamımızın bindiği arabayı, oturduğu evi ona çok görüyor. Başka biri kendisi de altın birikimi yaparken, diğerinin kilolarca altını var diye, veryansın ediyor. Adamın parası var hacca gidiyor, vay niye çok gidiyormuş, vay efendim fakirlere yardım etseymiş naraları atılıyor. Kendi zihniyetinden başka hiç kimseye, zenginliği, makamı layık görmeyen hastalıklı bir insan modeli çıkıyor karşımıza.
Muhafazakar hayat tarzını seçmiş, mütedeyyin insan kesinlikle günah işlemeyen insan modeli midir? Müslüman insan günah işleyemez mi? Günah işlememeli, dikkatli olmalı tavsiyelerine katılırım ama bütün günahları da kendine hak gören, muhafazakâr insanın yaptığı hataları da kendine malzeme olarak kullanan zihniyete karşıyım.
Kırk, elli sene küfrün içinde yaşamış bir insan, kelimeyi şahadet getirerek Müslümanlığa giriyor da yıllarca İslam’ı yaşayan insanların yaptıkları hatalar ve günahların çok çabuk yargılanması neden? Kırk yaşına kadar vur patlasın çal oynasın yaşamış, sayısızca hataları olmuş insanlar, bir yaştan sonra İslami hayatlar yaşamaya başlamaları gayet güzel. Bohem hayatı yaşayan çok büyüğümüz yok mu? Geçmişini alkolün beslediği insanlarımız yok mu? Hal böyle iken, mutaassıp bir çevrede yaşayan insan, zenginleyince de hatalar yapabilir gerçeğini de kabul etmek gerekir. Çuvaldızı hep başkalarına batırmaktan iğneyi kendimize bir türlü batıramadık velhasıl.
Allahın mağfireti bu kadar genişken, İslamiyet hoşgörü diniyken, bu kadar tahammülsüzlük olmamalı. Yanlış anlaşılmalara sebep vermemek adına burada tekrar ediyorum ki İslami bir yaşayışı ve İslam ahlakını benimsemiş kişilerin yaşantısına azami özen göstermesi gerekir.
Allah nefsi herkese vermiş. Dindara da nefis vermiş, dindar olmayana da. Şeytanın bütün insanlara musallat olduğunu da unutmamak gerekir.
Toplumda münevver de olacak, avam da olacak. Futbolda birinci ligde olacak, üçüncü ligde. Edebiyatta taşra dergisi de olacak, ustaların yazdığı dergilerde. Zaman gelecek zengin, fakir olacak. Zaman gelecek fakir, zengin olacak. Zaman gelecek dini yönü olmayan insan dindarlaşacak, dindar insan, dindarlığı bırakacak. Bu zıtlıklar hep var olacak, yaşanacak. Bunlar imtihan dünyasının cilveleri değil mi ki?
Bütün bunlardan çıkarılan sonuç şu ki; kafa karışıklığına hiç gerek yok. Çok yönlü bakış açısının ve hoşgörünün ışığında tutulan yolun, sağlıklı olduğu kanaatindeyim. Selametle kalmanız temennisiyle
…..
İlkay Coşkun
10.12.2014 
İrade Gazetesi / Yazı No: 24       
İrade Gazetesi - İğne Acısı               
                                           

3 Aralık 2014 Çarşamba

Bana Şiirden Ellerini Uzat

Bana Şiirden Ellerini Uzat

“Bana Şiirden Ellerini Uzat” şiir kitabı Şair Yusuf Bal’ın Ocak 2012 ayında Van depremzedelerin acılarına ortak olma amacıyla hazırlanan bir şiir antolojisi.

     Her yer darma dağın, toz duman içinde. Virane dört bir taraf. Suyu paylaşıp ekmeği bölüşen, umudu taşıyan çocuk bakışlar istemekte sokaklar. Toprağın verdiği gözdağı, yüzleri ekşitse de,  zamanla yerli yerine gelmekte birçok şey. Zaman birçok güçlüğe ilaç olmakta, akıp gitmektedir mecrasına. Malazgirt’ten, Çağrı Bey’den kulağımıza düşen fısıltılar çınlamakta yüzyılları devindirerek. Birlik, beraberlik, kardeşlik, insanlık türküleriyle çağırır bizleri yanına.
 
Soğuk kış günlerinde depreme maruz kalmış bir yanımız. Van titredi yüreklerimizle beraber. Koskoca bir şehir kâbuslarla uyumaya çalışmaktayken, ‘biz ne yaparız’ı düşünerek çıktık yola. Şiirlerimizle, mısralarımızla, özümüzle, kimliğimizle ve insanlığımızla moral olmaya, destek olmaya karar verdik. Sağ olsunlar eli kalem tutan şair dostlarımız teveccüh gösterdiler. Kışın en çetin zamanlarında, sıcağa hasret, güneşe hasret insanımıza soba olur, sıcak bir yuva olsun diye mısralarımız. Düşünmenin, biz olmanın çabasıdır arzulanan, istenen.
 
Sözün, mısraların, kelimelerin ustaları tercüman olur acılara. Yerine göre ağıt olur yerine göre moral yerine göre sıcak bir dost söylencesi olur. Aynı coğrafyayı paylaşan, aynı kaderde yol alan, aynı inanca değerlere sahip insanımız top yekûn olup, kol kanat olmak gerek acıyan yanımıza.

Van depremini ve önceki zamanlarda ki depremleri de yaşayan kardeşlerimize geçmiş olsun. Depremleri daha az ziyanla atlatabilmemiz için gerekli tedbirlerin, önlemlerin alınmasını canı gönülden istiyoruz. Yetkililerin ve halkımızın daha duyarlı olmasını bekliyoruz. Ölenlere Allah’tan rahmet, yaralılara acil şifalar diliyoruz.

Şiirleriyle destek veren şair dostların isimlerini zikredecek olursam.
İsmail Özmel,Abdullah Şanal, Suna Doğanay,Ethem Baymak, Neşe Akgündüz, Şuayip Odabaşı, Bilal Karaman, Sevil Sungur, Bekir Alim, Müştehir Karakaya, Mustafa Ayvalı, Mehmet Metin Baş, Feride Ekici, Hatice Eğilmez Kaya, İlkay Coşkun, Orhan Karahan, Meriç Utku, Hasan Coşkun, Yusuf Bal, Mustafa Yıldırım, Aziz Şeker, Asmin Singez, Elvin Öztürk, Kazım Demir, Müzlüm Taş, Ahmet Eroğlu, Elif Gözel, Mehmet Türkmen, Orhan Taner Akdoğan, Ali Ulaş Akalın, Dilek Uluocak, Nihan Işıker, Aslı Ayhan, Ayşe Büşra Erkeç, Ümmügülsüm Ceran, Lütfü Demir, Tuba Palabıyık Yavuz, Turhan Muharrem Turhan, Nuray Alper, Nevin Akbulut, Sezgin Selvi, İlhan Kayhan, Bilal Can, İklima Mert, Ahmet Kayadaleren, Cihat Albayrak, İrem Özal, Deniz Boyluğ ve Erdem Kahraman, kendilerine çok teşekkür ediyoruz.

Kitapta yer alan bir Yusuf Bal çalışmasıyla yazımı sonlandırmak istiyorum. Haftaya
Görüşmek dileği ile hoş çakalın.

Eksik Şey

uzak bir yerdi özlediğim, en soğuk kışlarda yarılan bir ağacın
şarkısını en güzel rüzgar söyler, kurtlar ve çakallar bahanedir
ölecektir ceylan, bir şekilde acı çekecektir
mevsim değişecek, sisler yere değecektir
küçük beyaz cüceden doğacak büyük bir yıldız
işte öyle, yaratılışın ilk anı gibi her şey
kalbe dokununca hüzün, melekler gözden inecektir
kirpikleri ıslak
dünya bu bebeğim, her zaman eksik bir şey olacak
şiirle büyüyecektir
                                                
Not: Bu kitap projesi ile elde edilen gelirin tamamı
Van depremzedelerine bağışlanmıştır.

İrade Gazetesi -Bana Şiirden Ellerini Uzat