9 Aralık 2015 Çarşamba
6 Aralık 2015 Pazar
2015 Buruciye Şiir
2015 Buruciye
Şiir
Gördi anlar haşr ü neşri nefha-i sur olmadan
Hak cemâlin ka’besini kıldı âşıklar tavaf
Yerde Ka’be gökyüzünde Beyt-i ma’mûr olmadan
-Şems-i
Sivasi-
Merhaba sevgili dostlar.
Âlim ve mutasavvıf Şair Şemseddin Sivasi anısına
tertiplenen 2015 yılı 5 Aralık günü Buruciye Şiir Akşamlarının dokuzuncusu
gerçekleştirildi. Aynı zamanda geceye katılan seçkin şairlerimizin yer aldığı
her yıl olduğu gibi bu yılda Buruciye Şiir Antolojisi hazırlandı. O günün
anısına hazırlanan güzel bir antoloji de geceye katılan tüm misafirlere hediye
edildi. Sivas Belediyesinin katkılarıyla
çıkartılan kitabı Eyyüp Tanyıldız Bey tarafından hazırlanmış. 150 sayfa
civarında ve 23 seçkin şairin şiirlerinin yer aldığı güzel bir antoloji kitabı
olmuş. Türkiye Dil ve Edebiyat Derneği Sivas Şube Başkanı Prof Dr. Alim Yıldız,
Murat Kıral ve Eyyüp Tanyıldız hocalarım başta olmak üzere emeği geçen herkese
teşekkür ederim.
17 Aralık Şeb-i Arus’un yaklaştığı şu günlerde
şairlerimizin aşkı anlatmalarını, aşkla yolculuklarını kısa mısralarıyla
sizlere sunmak istiyorum. Şiir gönüllerde açan bir çiçektir. Sizde buyurun
çiçek bahçemize çiçek toplamaya.
Birçok şeyi aşkla yapan insan, şiiri de aşkla
yazar. Aşkla yazılan şiirler güzel olur
ve çok daha güzel anlamlar taşır. Aşkın en önemli unsurlarından birisi,
tezahürü yârdır. Bu aşk zaman zaman dünyevi aşklar olsa da asıl olan ilahi
aşktır. Her şairin şiirlerinin bir tarafında hep aşk vardır. En azından aşkla
yazılan şiirleri vardır şairlerin. Sözün hası olan şiir, şaire aşkla yazdırır
satırları, mısraları. Mecazi aşktan hakiki aşka döner şair, sonsuzluğa kulacını
atar. Şiirden şuura erişebilmenin gayretini güder. Her aşk can yakar her âşık
vurur dağa ne dersiniz? Buda olayın
başka bir boyutu.
“Aşk var
nasipte madem lutf eyle bana ey yâr
Bir ham hayal
peşinde gezdirme diyar diyar” (Abdulhakim Koçin)
Aşk çilelidir. Çile, aşka ulaşma çabasıdır. Aşk, kolay
olsa idi aşk olmazdı.
“Bir yar
kıyısındayım yârim
Bozgunlardan arta
kaldım üzgünüm
Depremlerden
yorgun düşen ev” (Alim Yıldız)
Aşk iz bırakır yaşayanda, bu iz çile izidir.
“Aldırma geç
gönül
Bu güzellik
kimsede baki kalmaz
Her yüze bir
gün dertle incelen çizgiler gelir” (Alper Duran)
Aşkı tarif eden şair imajlarında hep sevgiliyi ele
alır.
“Kutsanmış
bir mermidir aşk/ yarasından yar sızıyor” (Bilal Tırnakçı)
Aşkı efsaneleştiren olgu kavuşamamadır.
“Bırak
Karabağ’da ahdini/ Aşkın saçılsın geleceğe/ Kalbi olan/ Ağlayan
Bir göz resmi/
biçiminde” (Cumali Ünaldı Hasannebioğlu)
Aşk hep tarif edildi. Her şair aşkı anlattı. Hiçbir
şekilde de tam olarak tariflenemedi aşk.
“Aşk/ Bir
ayrılma anında kaldırımda
Karşıya geçip
hızla döndüğünde
Gitmemiş
olandır” (Hayriye Ünal)
Aşk, umudu, kavuşmayı hep içerisinde taşır. Gönül hep
arama halindedir.
“Acılar
amansız bir sancıyla kanatır hep yaralarımı
Onulmaz
derdimin şifasını senden, senden sorsam
Bilmiyorum,
isteğim duvarları aşıp gelir mi sana
Çare olacak
bir nefesin, bir sözün, bir sesin duysam” (İbrahim Yasak)
Sevinci her şeye rağmen taşır âşık. Maşuk her dem
umutludur.
“Sen de olma
artık demeyi kırka dayanmışken
Gel dememeyi
yutkunmadan hiçbir zaman
Bir de
kederli parklarda durup dururken
Öğrendiğimde
tırnaklarımın ucuna indi kan” (İdris Ekinci)
Her toplum, her birey aşkı farklı farklı yaşar ve
farklı algılar.
“Meşkle
yoğrulup sonsuzluğa susamışken
Ne mutlu ki
aşk yolunda bu şehir” (İlkay Coşkun)
Maşukun bir gülümseyişi bile çok kıymetlidir âşık
için.
“Öylece
kurtuluyor ruhum kabuklarından
Senin gülümseyişin
Şairin kaçmak
için tutunduğu tek zindan (Mehmet Aycı)
Aşk verebilmektir. Büyük aşk için küçük aşkları gözden
çıkarabilmektir asıl olan.
“Senin bir
tek hatırana/ Bütün aşklarımı vermeliyim
Kendimi,
kalbimi/ Ve kederli ve memnun türkülerimi” (M.Ragıp Karcı)
“Ben
doğmuşsam sen haber ver
Emdiğim sütte
var mı kalbinin izi” (Mustafa Aydoğan)
Allahın lütfü olan aşk aynı zamanda kulluğun
idrakidir. Kulun kemali aşk iledir.
“Varlığı
kucaklayıp yokluk çerçevesinden
Ebediyen
sıyrıldın ayrılık kisvesinden
Hasretle
yürüdüğün vuslatın zirvesinden
Bir demet dua
yolla gönlüme aşkla şair
Selamın
sabrın olsun, cümle alem vesair” ( Nuray Alper)
“Serin ikindi
esintisiyle/ Kırpıştırıp iri kirpiklerini
Yüzünde aşk
aydınlığıyla/ Dönsün, şifadır
Unutuşun
yarasına ve kaybedişin” (Şaban Abak)
“Gittin
gideli sevgili/ Hasretin büyütür kuşluklarımı
Sanma ki
vuslat erimiştir/ Hüzün taşınmıştır yüreğimden
İşte
yollardayım/ başparmağım göğe doğru” (Şeref Akbaba)
“Şimdi dağlan
kalbim dağlan
Aşkları yağmalanmış
her ülke için dağlan” (Talip Işık)
“Sevenler
seslense de puslu dağlardan
Zakkumlu
bahçeler göle düşen yapraklar gibi sessiz” (Uğur Tuztaşı)
“İlkel
zamanlardan kıyılara vuran
Kayalara
yapışmış denizyıldızları
Açığa çıkar
öğrenelim
Çarpa çarpa
büyüdüğün bir dağ
Sadakat
köşesi” (Ümit Güçlü)
“Saçların
ıslak/ gözlerin sürme
Bırak kalayım
izinde/ bizi öldürme
Düşeyim yollarına/
aç, susuz beş parasız” (Ünal Torun)
Kaybetmenin acısı sardığında aşk kalem tutturur,
döşetir satırları.
“Sarmaşıklı
verandada yitirdim
Alnına
kardelenler düşürdüğüm aşkını
Çatılmış
kaşlarınla kırdığın kalemimden
Zamansız
ayrılıklar süzüldü göl sazlığına
Akşamın
nârından medet ummam bundandır” (Vildan Poyraz Coşkun)
“Belki de
gelip geçmemiştir zaman cürmümüzdür geçmişle aramızda
Tedbirlerim
ele avuca sığmaz kalp çırpışlarım kimsesiz bir nedametle
Öylesine
yaşayıp öylesine ölenler için bir müzik doğacak yeni, yeniden
Akşam, nerde
olursan ol kim olursan ol yine akşam, bu kalır hatırda” (Vural Kaya)
“Bir sevdaya
uzattıysan boynunu, kumdan zemzem fışkırır
Sen sus ey
şiir!suss../ her şey sussun/ bazen sığmaz insan kendine” (Yusuf Bal)
“Ekmeğimiz
bereketli, sevgilerimiz sadıktı
Kirlenmeden
önceki saflık ve savunmasızlıkla
Ve bilemeden
ne olacağımızı
Severdik,
sadece severdik
Sevilecek ne
varsa hakkını verirdik” (Zeynep Akkiraz Ayhan)
Şairlerin şiirlerinde biraz hüzün, biraz umut olsa da
daha çok aşk vardır. Özellikle ilahi aşk hep vardır, hep olacaktır. Sağlıcakla kalınız.
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi, 09 Aralık 2015 - Yazı No: 76
İrade Gazetesi-2015 Buruciye Şiir-İlkay Coşkun-09.12.2015
İrade Gazetesi-2015 Buruciye Şiir-İlkay Coşkun-09.12.2015
30 Kasım 2015 Pazartesi
Suriyeli Çocuk
Suriyeli
Çocuk
Merhaba sevgili dostlar.
Sen Üşürken
yanaklarında umut gülücükleri taşıyıp
yürüyorsun ertelediğin hayallerin üzerine
------
sevinçlerin kalbine gömüldüğünde
gözlerinden hüzün akar Suriyeli
dört tarafa savrulurken anıların
Kudüs göğsün şerha şerha dağılır
------
kuytularına sokuluyor soğuk
buz sarkıtları küçük yüreğinde
ağlamak zorlaşır sen üşürken
ölüm bedende kol geziyor artık
İrade Gazetesi-Suriyeli Çocuk-İlkay Coşkun-02.12.2015
Merhaba sevgili dostlar.
Ütiyopik bir bakış açısı ama insan istiyor ki dünyada
savaşlar olmasın. Aç açıkta çoluk çocuk, kadın, yaşlı kimse kalmasın. Barış,
huzur içerisinde bir dünya olsun. Ne yazık ki devlet yöneticilerinin, güç
odaklarının hırsları dünyamızı daha güzel ve daha yaşanılabilir halde olmasına
imkân vermiyorlar.
Geçenlerde önümü kesen Suriyeli çocuğun ısrarlı devan
eden para talebini görünce olayın vahametini bir kez daha görmüş oldum. Suriye
de yaşanan iç savaş sonrasında oluşan göçmen sığınmacı sorunu hiç de hafife
alınacak bir sorun değil dünya için. Sokaklarda dilenen Suriyeli çocukları
gördükçe insanın yüreği daha çok daralıyor, daha çok hüzünleniyor.
İki milyonu aşan Suriyeli dindaşımıza, komşumuza
kucağımızı açtık. Devlet ve millet olarak elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz.
Bunu bütün dünyada görüyor. Suriye’de ki iç savaşın bir an evvel çözüme
kavuşturularak, insanların evlerine yurtlarına dönmesi en güzeli olacaktır. Bu
çözüm için dünya ülkelerinin menfaatlerini bir tarafa bırakarak ellerini Suriye
üzerinden çekmeleri yeterli olacaktır. Bir taraftan –sözde- sorunu çözme eğiliminde olan ülkelerin başka bir taraftan
da sorunun kaynağının asıl kendileri olduğunu görmeleri gerekiyor.
Son günlerde Bayır Bucak Türkmenlerin yaşadıkları
sıkıntıları da görüyoruz. Soydaşlarımızın ve dindaşlarımızın yaşadıkları bu
sıkıntılar Suriye gerçeğinin içerisinde yaşanıyor. İnşallah başka bir hafta
Türkmenler konusuna ayrıca değineceğim.
İslam ülkeleri üzerinde halen Haçlı mantığını yürüten
devletler olduğu müddetçe dünyamız uzunca bir süre daha sulha, huzura
kavuşamayacağı gözüküyor. Güç paylaşımındaki acımasız hal, insanı
vahşileştirdikçe şirazeden çıkıyor dünyamız. Demokrasiyi, özgürlüğü, huzurlu
yaşamayı sadece kendi halkına, insanına hak gören anlayış sorunları da daha
karmaşık hal almasına sebebiyet veriyor.
Mülteci ölümlerini
hemen hemen her gün yaşıyoruz sahillerde. Mültecilerin Avrupa ülkelerine gitme
çabalarını ve yaşadıkları sorunlara üzülerek şahit oluyoruz. Dramları anbean
bütün dünya şahit oluyor. Hayatımızda yediğimiz çelmelerin birçoğu ödül olarak
döner bize. Bunu her zaman göremeyiz. Sadece çelme takılarak düşürülen Suriyeli
mültecinin tek farkı, çelmeyi ve ödülü aynı anda görmesidir.
Burada şöyle bir soru elbette ki zihinlerde hep yerini
alıyor. Biz Müslüman dünyanın hiç mi hatası yok bu yaşanan olaylarda. Arapların
tarih boyunca arkamızdan vurma hikâyeleri geçmişte anlatıldı hep. Son üçyüz yıldır
zillet halini yaşayan birçok Müslüman ülke var ve acınacak haldeler. Dünyada Türk’ün
Türk’ten başka dostunun olmadığını gösteren birçok bakış açıları, akabinde bunu
destekleyen değerlendirmelerin haklılığı apaçık ortada.
Bizlerin birçok şartlanmışlıktan sıyrılıp olaylara en
genel anlamda insani boyutuyla bakmamız gerekiyor. Allahın bize bahşettiği
akıl, mantık, doğru hareket etme erki gibi özelliklerimizi doğru kullanma
mecburiyetimiz var. Tarih boyunca hep gördük ki zayıf olunca birileri başımıza
çorap örmeye başlıyor, ensemize çöküyor. Birlik ve beraberliğimizi bozduk mu daha
zor ve çekilmez bir dünya kapımızı aralıyor. Suriye halkı da bahsettiğim bu
sorunların bir benzerini yaşıyor sadece.
Suriye sorunu konusunda biz Türklerin, Türk ve
Müslüman âlemini de yanımıza alarak diplomasi alanında elimizden geleni
yapmamız ve sorun çözülene kadar da ekmeğimizi bölüşmeye devam etmemiz
gerekiyor. Bunun için kendi gücümüzü korumamız, hatta artırmamızın gerekliliği
apaçık ortada. Birlik ve beraberliğimizi muhafaza ederek, sıkıntılarımıza karşı
sağduyulu hareket etmemiz gerekiyor. Örnek verecek olursam üçyüzbin nüfusuyla
Sivas’ımızda bir sene içerisinde birçok adli vaka oluyordur sanırım. İki
milyonun üzerinde Suriyeli misafirimizin yaşadığı ortamda hiç sıkıntının
yaşanmamasını beklemek, çok mantıklı olmasa gerek.
Suriyeliler çıkıp gitsin diyen zihniyetler, hiç düşünmezler mi ki orda
yaşananlar bizim de başımıza gelse ne yapardık diye. -Bana
dokunmayan yılan bin yıl yaşasın- mantığını gütmek ne kadar doğru?
Suriyeli bir çocuğun
doğumu ile İngiltere’de doğan bir çocuğun arasında fark olmamalı. Bu farkları
koyan biz insanlar bu durumdan utandığımızda bir şeyler mutlaka değişecektir.
Son zamanlarda kaleme
aldığım Suriye gerçeğini anlatan kısa bir şiirimle yazımı sonlandırmak
istiyorum. Sağlıcakla kalınız.
Sen Üşürken
bi koşu mesafede yaşıyorsun çocuk
oyunların, şarkıların da direniyoryanaklarında umut gülücükleri taşıyıp
yürüyorsun ertelediğin hayallerin üzerine
------
sevinçlerin kalbine gömüldüğünde
gözlerinden hüzün akar Suriyeli
dört tarafa savrulurken anıların
Kudüs göğsün şerha şerha dağılır
------
kuytularına sokuluyor soğuk
buz sarkıtları küçük yüreğinde
ağlamak zorlaşır sen üşürken
ölüm bedende kol geziyor artık
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi, 02 Aralık 2015 - Yazı No: 75İrade Gazetesi-Suriyeli Çocuk-İlkay Coşkun-02.12.2015
22 Kasım 2015 Pazar
Küsme Mevzusu
Küsme
Mevzusu
dört gün sonra özlem içerisinde
salya sümük dönmeyeceksin geri
düşündün mü gideceksin
bahanen olmayacak dönmek için
gitme kal diyenin olmayacak mesela
aynı zamanda bilmeyecek yaşadığını
en yakınların bile, arkana bakmayacak
direnip tek başına kalakalacaksın
gittiğin yerden ölüm haberin gelecek
birde mezarın olacak diyar elde sadece
İrade Gazetesi-Küsme Mevzusu-İlkay Coşkun-25.11.2015
Köyüne, şehrine hatta ülkesine küsen insan “gidiyorum ha” derken ya kendisinin ne kadar
önemli olduğunu vurgulamaya çalışıyor ya da bu bahaneyle kendi reklamını
yapıyor. ‘küsmek’ konuşmamayı
gerektirir oysa. Gitme eylemini de sessiz sedasız gerçekleştirir. Genelde bu
tipler salya sümük geri dönüyorlar yurtlarına. Bu da işin komik olan bir başka
boyutu.
Hareket alanı yavaş yavaş daralan ve bundan
dolayı avantajlı durumları elinden gitmeye başlayan insan, kendini toplum
içerisinde yabancı görmeye de başlar. Bu durum rekabet ortamının bir sonucu da
olabilir veya siyasi, fikri bakış açılarına göre de inkişaf edebilir. Önemli
olan bu değişimlerin hakkaniyetli ölçülerde ve ehil insanlar üzerinden
olmasıdır. Yönetime, makama gelen herhangi birileri tabii ki güveneceği, uyum
içerisinde çalışacağı insanları çevresine almak ister. İsteyecektir de. Bu
durumu, gidecek olan insanın da kolaylıkla hazmetmesi gerekmektedir. Benlik ve
sahiplenme duygusunu çok fazla geliştirmiş olan insanın gidişiyle bu durumu
kabullenmesi ve kendileri giderse işin kötüye gideceği, sekteye uğrayacağı
düşüncesinde olması kuvvetle muhtemeldir. Bu durumu küçük makamlarda da
görürüz. Reisi cumhur makamından giden birçoklarında da gördük. Hiç kimse,
hiçbir şahıs vazgeçilmez değildir. Hayat devam eder ve giden insandan sonra çok
daha iyi, daha mahir, daha ehil insanlar iş başına gelmeleri tabii ki
muhtemeldir.
Köyüne, şehrine, ülkesine küsen ve küsmeye
meyilli olan insanların, “Vatanlarını
yaşanmaz bulanlar, vatanlarını ‘yaşanmaz’laştıranlardır” diyen Cemil Meriç
gibi öz eleştiri yapmaları gerekiyor.
Toplum bireyleri çok farklı alanlarda inkişaf
halinde olabiliyor. Bu farklı alanlar zenginliği beraberinde getirir esasında.
Herkesin kendi gibi olmasını beklemek büyük bir hayaldir. Ama şu da bir
gerçektir ki insanlar kendi gibi olan, kendine benzeyen, insanlarla daha çok
haşir neşirdir. İnsan daha çok kendine yakın olan insanları sever. Herkes beni
sevsin diyen bir insan, herkes benim gibi olsun veya ben herkes gibi olayım diyen
bir insan kadar ahmaktır bence.
Hayat mücadeleler bütünüdür. Bu mücadelede nasip,
şartlar, beceriler, kayırmalar, para gibi birçok faktör etkilidir. Bu mücadele
her zaman hakkaniyetli ölçülerde olmuyor maalesef. Zorbalık gibi birçok
olumsuzluklar da var hayatımızda. Buna en çarpıcı örnek olarak iş hayatında ki
gayri ahlaki mücadeleleri, mobbing uygulamalarını örnek olarak verebilirim. Ne kadar yetkilerine sahipsen o kadar
yetkinsindir bu hayatta. Alttan, üstten hatta yandan yetki gaspına uğruyor
insan. Pasifize olmada deniyor bu işe. Bu negatif durumlar da hayatımızın başka
bir realitesi maalesef.
Salt küsme eyleminden ziyade, karşıyı anlama, dinleme
ve farklılığı kabullenme en mantıklı yol gibi geliyor bana. Küsmeyle gelen gidişler
çoğu zaman ilaç olmuyor, aradığını bulamayabiliyor insan. Yalnızlığa iterek
kendini, genel anlamda hayata küsmeye başlıyor. Bu durum kişide daha çok
psikolojik rahatsızlıklarla kendisini gösteriyor. İnsanın kendi uyumsuzluğunu ve çevrenin kendisine
göstermiş olduğu uyumsuzluğu aynı terazide tartarak değerlendirmek gerekiyor.
Atalarımız ne güzel
söylemişler; “tavşan dağa küsmüş, dağın haberi olmamış” diye. Büyük dünyamızdaki küçük
benliklerimizi ne çok büyütüyoruz gözümüzde ve gönlümüzde.
Yaşadığımız şehre,
şehirlilerimize küskünlüğünü beyan eden ve şehirden giden insanları çok
görmüşüzdür. Özlem içerisinde kalarak belki de geri gelememelerine de şahit
olmuşuzdur. Şartlarının daha iyi olacağını düşünerek, birazda başka şehirde
yaşamak için, kendi ve çocukları için, belki daha iyi imkânlar umarak elbette
ki şehre küsmeden gidilebilirde. Hayatta kim neyi kazanıyor kim neyi kaybediyor
belli değil. Köyünden, yurdundan çıkan insan, yurt dışında çok iyi şartlarda da
olsalar, gidişlerine pişmanlık duyabiliyorlar.
Ülkesine, topluma,
insanına küsenleri genellikle sanat çevrelerinde görüyoruz. Toplumdan daha çok
soyutlanmış bu çevreler bu durumu daha çok yaşıyorlar. Kendi oyu ile bir
çobanın oyunun eşit olamayacağını savunan bir yaklaşımla insanı küçümseme hali
daha çok etken gibi gözüküyor. Kendi mahallesinde ki konumunu daha da
güçlendirmek adına da yapılabiliyor bu küsme hali. “Ben farklıyım, onlardan değilim” diyerek belki de bir taktik
uygulamaya çalışıyor olabilir kendince.
Bu anlamda duygusal ve ruhsal anlamda daha
hassas olan insan küsme fiiline daha yakın duruyor. Bu duygusal yaklaşımı
tamamen yanlış görmekte doğru olmayabilir. Sonuçta insan aklı, mantığı ve
duygularıyla hareket eder. Çok zıt alanlarda olması kendisini olumsuz anlamda tabii
ki fazlasıyla etkiler. Bir örnek verecek olursam; eğer bir öğrenci kendi
kapasitesinin çok üstünde olan bir sınıfta olursa, o öğrenci çok mutsuz, başarısız
olur. Kendi kapasitesine yakın bir sınıfta olursa, öğrenci kendisini daha çok
gösterebilir ve daha başarılı olabilir. Çalışkanlar içinde vasat kalmaktansa tembeller
içinde çalışkan kalabilmek yeğ geliyor bana.
Ak Partinin yüzde 50 oy alması nedeniyle ülkemizde
daha fazla yaşayamayacağı dillendiren ve akabinde, Fransa’da yaşama kararını
alan Şair Yılmaz Odabaşı’nı düşünelim. Neden küstürdük ne yaptık ne ettik diye.
Başka bir parti eğer bu oyu alsa idi bu sefer de başkaları küseceklerdi. Bu
durumu da akıl başta iken bir düşünüp yorumlayalım. Bir seçim sonucunun ülke
terk ettirecek derecede bir duygusallıkla bakmanın ne kadar sağlıklı olduğunu
değerlendirelim. İnsanların tercihlerine saygılı olmak, demokrat olmak en doğru
hareket olacaktır. Başka bir klişe örnek olarak Fazıl Say ismini verebiliriz.
Bu isimde sık sık memnuniyetsizliğini medya aracılığıyla dillendirmektedir.
Toplumda bir şekilde öne çıkan bu tipleri daha doğru yerlere oturtmakta fayda
var diyerek bir şiirimle cevap vermek isterim.
küsüp
gidenlere ve gitmeyi düşünenlere
dört gün sonra özlem içerisinde
salya sümük dönmeyeceksin geri
düşündün mü gideceksin
bahanen olmayacak dönmek için
gitme kal diyenin olmayacak mesela
aynı zamanda bilmeyecek yaşadığını
en yakınların bile, arkana bakmayacak
direnip tek başına kalakalacaksın
gittiğin yerden ölüm haberin gelecek
birde mezarın olacak diyar elde sadece
Öyle böyle geçiyor hayat. İnsan, ömrü boyunca bu
türden ikilemleri hep yaşıyor. Ölüm eşitliyor insanları, zengin fakir hiç fark
etmiyor. Hayat ‘ben yaşlandım’
diyemeyen gönül ile ‘ben öleceğim’
diyebilen aklın flörtüdür aslında.
Sağlıcakla kalınız.
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi, 25 Kasım 2015 - Yazı No: 74İrade Gazetesi-Küsme Mevzusu-İlkay Coşkun-25.11.2015
15 Kasım 2015 Pazar
Aydın Olamama Meselesi
Aydın
Olamama Meselesi
Hakikatin ve doğrunun yanında olması gereken aydın maalesef günümüzde, içerisinin genel anlamda boşaltıldığı, daha çok ideolojik saplantılar içerisinde heder edildiği bir alan gibi gözüküyor.
Hakikatin ve doğrunun yanında olması gereken aydın maalesef günümüzde, içerisinin genel anlamda boşaltıldığı, daha çok ideolojik saplantılar içerisinde heder edildiği bir alan gibi gözüküyor.
Ciddi manada olumsuz örnekleri mevcut olan ve toplum
önünde kalabalıklaşarak zedelenen aydın algısının, tedavi edilerek dikkate
alındığı eski yerini alması kolay olmasa gerek. Toplumun değer yargılarını
önemsemeden gereksiz bir çırpınış içerisinde varlığını göstermeye çalışan bir
takım aydınlar, bizden olmayan ideolojilerin elinde çıkar ilişkilerini önde
tutarak, maşalık görevini üstlenmekten çekinmiyorlar ne yazık ki. Bir üst sınıf
görevi üslenip kendi erkini muhafaza ederek, toplumu temsil etmesi gerekirken,
içimizde biblo gibi durmayı marifet sayıyorlar adeta. Siyasal politik kamplarda
sıkışan, küçük erklerini koruma ve muhafaza etmekle meşgul olan bir sınıf
aydınımız, asıl işlevinden uzaklaşmış gibi gözüküyor. Bir kısır döngü
içerisinde kalıp, kendisini ait gördüğü mahalleden kovulma korkusunu yaşıyor. Aydın
olarak nitelenen kişi amacının dışında hareket ettiğinde, ağız dolusu lafları dahi
olsa yutkunarak susmak zorunda kalıyorlar ne yazık ki.
Cemil Meriç aydınımızı şu şekilde nitelemiştir, “Türk aydını yangından kaçar gibi uzaklaşıyor memleketten.
Kirlettiği bir odadan kaçar gibi”
Aydını, Yavuz Bülent Bakiler; “Cahillerden çektiği yetmezmiş gibi yıllarca şimdi okumuş yazmışından
çekiyor memleket” diyerek aydın olarak nitelenen insanlara eleştirisini en
net ve yalın şekliyle seslendiriyor.
Biraz yazıp çizdin mi? biraz cebine para
girdi mi? biraz tanınmış oldun mu? Toplumu küçümseme ve kendini beğenmişlik
virüsü sarıyor aydın kabul edilen birtakım insanları. Akıl, mantık, vicdan ve
hak terazisinde olanlar panzehire ulaşabiliyor sadece.
Aydın olarak nitelendirilen insanlar, marjinal,
egoist, faşist ve korku söylemleri üzerinden topluma yaklaşmaya başlamışsa o
aydın için küçülme ve yok olma hali, toplumu kucaklayamama hali başlamış
demektir.
Tefekkürün mumyalandığı mecralarda, aydın
kabul edilen insanların sırtlarında smokinleriyle; kitabı, istikbale yollanan
mektup hüviyetinde gören bakış açıları içerisindeki aydını, iyi noktalarda
görme abesle iştigal olacaktır.
Ne kadar da olsa globalleşen dünyamızda
bizden, bizim kültürümüzden, bizim dinimizden, bizim milletimizden olmayan bir
aydın bize ne kadar hitap edebilir ki. Diğer taraftan toplumda kültür erozyonlarının
artmasına da sebep oluyorlar. Tek tip
insan modeli oluşturulmak istenen günümüzde insanlar ne derece mutlu olabilirler.
Genlerinden gelen karakterlerle kendini bazı yerlere ait gören insan ne derece
özgürlüğüne kavuşabilir. Tabii ki toplumda ortak bir insanlık kültürü, ahlakı,
medeniyeti olmalı ama bu insanların benliklerini kaybetmeleri sonucunu
getirmemelidir hiçbir zaman.
Dini, milli, kültürel yanıyla ortak bir
bütünlük içerisinde olan insanımızın görmek istediği aydın profili de olağan
olarak bu çerçevede olmaktadır. İrfan, ilim ve amel bütünlüğünü kaybetmiş
zümreler içerisinde zuhur edecek aydın sınıfı da bu bağlamda tam anlamıyla
işlevsel olmayacaktır.
Sanat, kültür, edebiyat gibi alanlarından
elini eteğini çekme eğiliminde olan bu nitelemelere haiz insanlar topluluğu gün
geçtikçe sığlaşma eğilimleri göstermeye başlarlar. Tarihimizden gelen büyük
medeniyeti devam ettirmememizin nedeni; zarafet, incelik, kültür, sanat,
edebiyat alanlarında yeterli oranda kalifiye aydınlarımızın olmaması olarak
görülebilir. Bu durumu en acımasız haliyle Ahmet Kabaklı, “Türk toplumunun yeterli oranda halkı var ama münevveri yok” tespitinde
aramamız gerekiyor belki de.
Güven sorunu yaşayan aydın, fabrika ayarlarına dönüp tarafsız
bir şekilde aydınlatma görevini topluma göstermesi gerekiyor. Aydın nitelemesinin içini doldurup gerçek manada münevverler yetişmesi ve topluma kendilerini hissettirmeleri
gerekiyor.
Sağlıcakla kalınız.
İlkay Coşkun
7 Kasım 2015 Cumartesi
Selam Üzerine
Selam
Üzerine
yuvasından çıkan karıncaya
selam ver
çırpınan, köpüren suya
yüzen, koşuşturan balıklara
yatmış, yayılmış kumlara
selam ver
toprağı saran haşerelere, sürüngenlere
selam ver
bağıran, çağıran acuzeye
güneşi bekleyen gonca güle
gözünün gördüğü kadın ve ere
selam ver
köşe başındaki dilenciye
selam ver
aynalarda kendine
selam ver
İrade Gazetesi-Selam Üzerine-İlkay Coşkun-11.11.2015
Es selamu aleyküm ve rahmetullahi ve berakatuhu..
İçtenlikle verilen selam çevreye sunduğumuz bir
güzelliktir aslında. İnsana, tabiata, eşyaya, dünyaya, kâinata sunulan bir
sevgidir. Selam, dinimizce de müminin mümin kardeşine ettiği duadır. Selam
vermek sünnet, almak farzdır. Selamın ehemmiyetini bize fazlasıyla
göstermektedir.
Çocukken bana selam veren büyüklerimi ne çok severdim.
Bende hemen karşılardım selamlarını. Bana değer veriyorlar algısı oluşurdu
bende. Şimdi de durum çok farklı değil aslında. Yolda bize selam veren bir
yabancıya karşı bile sevecen bir muhabbet hali oluşur.
Selam verdiğimizde, ‘ben sizden eminim sizde benden emin olun’ mesajını vermez miyiz
çevremize. Selamı yaymak, selamı çoğaltmak, kardeşlik, muhabbet duygularını
geliştirecektir. Selam kalbi yumuşatır. Bir çocuğun başını okşamak kadar kolaydır
selam vermek. Selam verdiğine kötülük yapan, kavgaya tutuşan bir insan gördünüz
mü hiç?
Selamsız sabahsız insan ne iticidir değil mi? Selam
olmadan karşıdakiyle tam anlamıyla muhabbet, iletişim kuramayız. Yüzü beş karış
asık, selamsız sabahsız demez miyiz bu insanlara. Bir birine selam veren
eşleri, aile bireylerini görünce öncesinde yadırgadığımız olur ama
selamlaşmadaki inceliği gördükten sonra bu basit ama önemli davranışın hayatlarına
kalite kattığını görürüz.
Merhaba, günaydın, iyi akşamlar gibi bazı güzel
sözler, hitaplar insan iletişiminde kibarlığı, esenliği, güzelliği taşısa da, güzel
cümleler olsalar da selamın orijinal halini tam olarak karşılamaz. Meclislere
girişte önce selam verilir devamında da merhabalaşılır. Bu da ayrı bir
güzelliktir. Kim bilir, selamımız Müslümanlığımızdan merhabalaşmamızda
Türklüğümüzden gelir.
Sanki hep tanıdıklara selam verilir gibi yanlış bir
algı vardır. Yolda, apartmanda vs. yerlerde karşılaştığın tanımadığın insanlarla
selamlaşmanın ayrı bir güzelliği vardır. Ağaçlarla, kuşlarla, karıncalarla,
bütün canlı cansız varlıklarla selamlaşmanın başka bir güzelliği, başka bir anlamı
vardır.
Selam üzerine yazdığım bir şiirimi sizlerle paylaşmak
istiyorum. Allahın selamı üzerinize olsun.
Selam Ver
toprağa, kuşa, kurda,
ağaca
yoldan geçen vatandaşayuvasından çıkan karıncaya
selam ver
çırpınan, köpüren suya
yüzen, koşuşturan balıklara
yatmış, yayılmış kumlara
selam ver
kırlarda açan papatyalara
ekinlere, zararlı
nebatatlaratoprağı saran haşerelere, sürüngenlere
selam ver
bağıran, çağıran acuzeye
güneşi bekleyen gonca güle
gözünün gördüğü kadın ve ere
selam ver
terki diyar eden ehli
ukbaya
yaşlıya, gence, bebeğeköşe başındaki dilenciye
selam ver
eşe, dosta, akrabaya
güneşe, aya, yıldızlaraaynalarda kendine
selam ver
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi, 11 Kasım 2015 - Yazı No: 72İrade Gazetesi-Selam Üzerine-İlkay Coşkun-11.11.2015
2 Kasım 2015 Pazartesi
1 Kasım Sonrası
1 Kasım Sonrası
İrade Gazetesi-1 Kasım Sonrası-İlkay Coşkun-04.11.2015
Selamlar
sevgili dostlar.
Bir
kasım seçimlerini sağ salim sonlandırdık nihayet. Yüzde elliye yakın oyla Ak
Parti seçimlerden yine birinci parti olarak ipi göğüsledi ve tek başına hükümet
kurma yetkisi verilecek parti oldu. 13 yıl iktidarda olan bir parti için büyük
başarı olarak görüyorum ve bu büyük başarıyı kutluyorum.
7 Haziran
seçimlerinden sonra ortaya çıkan tablodan seçmenin kendisine verdiği mesajı en
iyi okuyan parti 1 Kasım seçimlerinin galibi olmuştur. Seçmen beş ay öncesinde
kimin ne niyetle hareket ettiğini iyi etüt etmiş görülüyor. Diyebiliriz ki Türkiye eski Türkiye değil,
seçmen eski seçmen değil. Buna rağmen kendini yenileyemeyen her siyasi oluşum,
seçim sonrasında ki o kaçınılmaz hüsranı yaşayacaktır. Seçmenin çoğunluğu, -inadına inadına- diyerek bu işlerin
yürümeyeceğini, seçim sandıklarından çıkan sonuçla cevap vermiştir.
Ülkemizi
bulunduğu konum itibari ile yönetmek çok kolay değildir. Birileri zoru yaşayacak
ki toplumun geneli refaha kavuşabilsin. Şefkat elli devlette, dirayetli yöneticiler
de lazım bu topraklarda. Hükümeti kuracak olan Ak Parti’nin işi çok kolay değil
bu noktada. On üç yılı aşkındır iktidarda olması, deneyimli ve tecrübeli olması
en önemli avantajlarından biri tabii ki. Çözüm sürecini bir kenara koyarak terör
noktasında başlattığı kararlılığı aralıksız olarak sürdüreceğini belirtmesi ve
bunu birçok vaatlerinin başına koyması biz seçmenlere verdiği en büyük söz
olarak önemsiyoruz. Bu sözünü tutamamış bir iktidarın diğer vaatlerinin bir
önemi olmasa gerek diye düşünüyorum.
Bu
iktidar döneminde sevseniz de sevmeseniz de büyük bir devrim yapılmıştır. On
yıl öncesinin hedefleriyle alay eden ve hayalden başka bir yakıştırma
yapılmayan projeler bir bir hayata geçirildi bu on yılda. Bundan sadece ak
partiye oy verenler yararlanmadı. Ülkenin tüm vatandaşları faydalandı ama vatan
hainleri hem faydalandılar hem karaladılar.
Birçok
terör odaklarının tek vücut olup üzerimize gelmesi, ülkemizin çok güzel işler
yaptığının çok güçlü olduğunun bir göstergesidir. Dış mihrapların en büyük
korkuları Türkiye de güçlü bir iktidarın olmasıdır. Her ne yaptılarsa olmadı ve
seçim gecesi uyuyamamışlardır o odaklar. Düşmanı uyutmayan sonucun çıkmasına
katkı sağlayan her Türkiyeli bilin ki çok rahat uyumuşlardır. Bir başka
bilmemiz gereken; o bilinen düşmanların daha fazla güçle üstümüze gelecekleridir.
Onların karşısına daha da güçlenerek ve daha da bütün olarak çıkabilmeliyiz.
Unutmayın ki bizden olmayanların amaçları ülkenin güneydoğusunu bizden
ayırmaktır. Bundandır ki teröre yandaşlık etmeyen, vatanını seven halkı bezdirip
göçe zorlamaktalar. Bu dönemde büyük şehirlerde ki konut satışlarının
artmasında bu neden yatmaktadır. Olayları sadece bir seçim olarak değerlendirmeyelim.
Geniş çerçeveden bakın ve nasıl bir dar boğazdan geçtiğimizi iyi idrak edin.
Verilmiş sadakamız varmış denir bizde. Gençlerimiz benim bahsettiğim bu
çerçeveden bakamıyorlar yaşları itibarı ile. Onları bu noktalarda
bilinçlendirip dostu düşmanı öğretmemiz ve bulunduğumuz konum itibarı ile
uyanık olmamızın ne kadar önemli olduğunu göstermemiz gerekiyor.
Ak
Parti % 49.9 oy alsa karşısında %50.1 oyu olan daha fazla muhalefet var diyecek
yorumcular çıkabilir bu günlerde, sakın şaşırmayın bunlara. Matematik dehalıklarını
alkışlayın sadece.
Seçimlerden
çıkardığım sonuç herkes işine baksın. Ülke menfaati neyi gerektiriyorsa,
vatandaş yararına ne yapılması gerekiyorsa iktidar iktidarlığını, muhalefet
muhalefetliğini, vatandaş vatandaşlığını yapsın.
Sağlıcakla
kalınız.
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi,
04 Kasım 2015 - Yazı No: 7124 Ekim 2015 Cumartesi
Seçimlere Ramak Kala
Seçimlere Ramak Kala
Seçimlere
ramak kala insanlar üzerinde gözlemlediğim heyecan, umut, kaygı, maalesef birde korku var. Seçim
sonrasında kimileri kazanacak kimileri kaybedecek burası muhakkak. Şu günlerde
herkesin partisinin kendine kıymetli olduğu günleri daha yoğun yaşıyoruz. Öğle
veya böyle insanlar ve ülkemiz yoluna devam edecek.
Gönül
ister ki Anadolulu olan, yerel olan insanlar, düşünceler, anlayışlar kazansın.
Hep başkalarının üzümünü yiyenler, yağlı gayri Müslim keteleri yiyenler, ya
başkası oluyorlar ya da başkalarının temsilcileri oluyorlar ne yazık ki.
Seçimlerde
her türden fikir, anlayış, eğilim oylanıyor bir anlamda. İnsanlar, kendi
zihniyeti doğrultusunda oyunu kullanıyor. Tarih boyunca kimi fikirler önde kimileri geride olagelse de kimi zaman
eğilimler dondurulmuş olsalar da her dem her düşünce hayatiyetini bir şekilde
sürdürüyor.
Faşizan
bir tutum içerisinde olmak istemiyorum ama yurtdışlarından özellikle kurtarıcı
rollerinde gelen örnekleri gördükten sonra gelip ülkemizin üst kademelerine
getirilen insanlara iyi gözle bakamıyorum nedense. Yerel değerlerimizin, yerel
anlayışlarımızın daha önemsememiz gerektiğini görmemiz gerekiyor bir şekilde.
Geçen gün iki duvar yazısı okudum ‘Türkistan’a özgürlük’ ve ‘Kürdistan’a özgürlük’ birincisi içimi
açtı ikincisi içimi acıttı ve şunu düşündüm ille de Müslüman ümmeti ille de
birlik, ille de insan.
Ülkemizi
almaya çalıştıkları bu ateş çemberinde ülkeyi yönetmek, muktedir kılmak çok zor
bir iş. Bu sorumluluğu alabilecek ehliyette, çalışkanlıkta ve beceride olmak
gerekiyor. Hiç kelle almadan diyet ödettirmeden şehit vermeden Devlet-i
Aliye’yi muktedir kılamayız. Yasalar ile kolluk kuvvetleri ile sınırların
güvenliğini sağlama ile vatandaşın bilincinin artırılması ile eğitim ile
ülkemizi daha yaşanılabilir bir hal içerisinde görebiliriz. Bölgemizde güçsüz
olmak, tembel kalmak gibi bir lüksümüz yok maalesef.
Seçimler bir tarafıyla, iktidarın gücünü
koruma ve artırma amacı taşır. Bir başkası da güç kazanma ve pastadan pay kapma
çabasını güder. Önemli olan bu yarışın insani, milli çerçevede olmasıdır. Seçimler önemlidir ama her şey değildir. Bunun
bilincinde olmalıyız. Hayatın içerisinde olması gerekli bir olgudur. Hayat
tanışma, buluşma konuşma kadar basit, savaşmak kadar zor, sevmek gibi güzel,
aşk gibi özeldir. Bu felsefede olursak amaçtan çok araç olarak görürüz
seçimleri.
Seçimler
çerçevesinde eleştirilerim, tabii ki. Adaylardan genellikle zengin insanların tercih
ediliyor olması türünde bir eleştirim var maalesef. Partilere bakın meslek
seçimlerinde bu farkı belirgin şekilde görürsünüz.
Kapitalist hayat, insanı iki sınıfta görüyor.
Güçlü olmaya çalışan ve güçlü kalmaya çalışan insan olarak. Gücü ve güçsüzlüğü
genelde nedense para belirliyor. Başka bir boyutta ise kimi insan sadece
yaşıyor, kimileri de yaşadığını ille de gösterme ve anlatma çabasındalar.
Takım
tutar gibi parti tutmaya, kendi parti liderleri insanüstü varlıklar gibi
görmeye ve gösterilmesine karşıyım. Devlet başkanını tarikat, cemaat liderini, yazarı, şairi, sanatçıyı vs.
kısaca herhangi bir insanı büyüteceğim derken öleceklerini bile bile insanüstü
bir varlık haline sokmamalı.
Seçimlerin en güzel olan yanı, reisicumhurun
oyu ile toplumun alt katmanındaki vatandaşın oyunun aynı değerde ve aynı
anlamda olmasıdır. Farklı fikirlerdeki partilerin bu yarışı sevgiyle, kardeşlik
ortamıyla, küfürsüz, kavgasız ele alması en güzelidir. Küfür eden insan için şu
hayat, küfürlerine verdiği isimler ve adı kötüye çıkmış kelimeler taşır sadece.
Herkes
beni sevsin diyen bir insan, herkes benim gibi olsun veya ben herkes gibi
olayım diyebilen bir insan kadar ahmaktır bence. Seçimlerde seçilse de
seçilmese de ölüyor insan. Bu bilinçte bu vicdanda, bu hakkaniyette hareket
etmek gerekiyor.
Çocuklarıyla,
eserleriyle şanıyla yaşamayı arzulayan ölmemeye çalışan insanoğlu bilesin ki
her bir tohum sonunu bile bile filize duruyor rabbine yöneliyor ölümle.
Sağlıcakla kalınız.
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi, 28 Ekim 2015 - Yazı No: 70
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)









