23 Eylül 2014 Salı

Şairliğimin Parmak İzi

Şairliğimin Parmak İzi – İlkay Coşkun
 
Merhaba dostlar. Bu hafta şairliğimin hikâyesini kaleme almak istiyorum. Rıza Aslan Bey’in hazırladığı  ‘Şairin Parmak İzi’ kitabında da yer alan yazımı sizlerle paylaşmak istiyorum. İyi okumalar.
     Hayatımızın tüm evrelerine şahitlik eden sözcüklerin, mısralarla bir araya gelmesi gibi görüyorum şiiri. Her şiirimin bir hikâyesi vardır bende. Şiirde belli bir konuyu alıp işlemekse daha öznel bir yaklaşım olduğu kanaatindeyim.
     Şair olmak farklılıktır. Şöyle ki; sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yol alan bir kısım insanları, erken saatlerde ekmek teknelerinin temizliğini yapanları, ekmek derdinde olup ta süpürge sallayan belediye işçilerini farklı bir gözle seyreder şair. Kedilerin nameli miyavlamalarını, köpeklerin “bu sokaklar benden sorulur” der gibi arzı endam etmelerini velhasıl gözlemlediği insanların yaşam mücadelesi içerisindeki hengâmelerini dimağında süzer ve yazıya döker şair.
     İçimizde yaşanan ikilemler, doğrular-yanlışlar, gerekliler-gereksizler, dolular-boşlar vb yaşamı sorgulayan “neden-niçin”lerle hasbıhal edilen daha nice kavramlar şekillenir ve film şeridi gibi akar yol alır satırlara.
     Sokrates’in dediği gibi “sorgulanmayan hayat yaşanmaya değmez” sözüne ne çok hak veririm böyle anlarda. Güçlüğü sorgular, haksızlıklara tahammül edemediğim durumlarda da kalemimi beyaz sayfalarla buluştururum.
Yarına Epilog

bizim köpek havladı, sokağın alt başında
ihtiyarın elinde bir tas, sırılsıklam kaldırımlar

nidalar ayyuka çıkar, eskilerime göz koyar
dalganı geç eskici, senden sonrada sütçü var

kemik bohçasını çıkarır teyze, mahlûkat fır döner
çöpçü tozutur yolları, dükkân kepenklerinin rızkı söner

şafağını yıkamaz çocuk, gözleri mahmur
bizim kedi köpek çiftleşir, kasavetsiz ulu orta

avluda yığın yığın kelepir hurdalar, harami bekler
yine hortladı kalemimdeki ABD / ne zaman üşüşecek gölge
…
borsa düşer, döviz yükselir nedense hep ülkemde                  
                                                
     Şiiri, on altı yılı aşkındır aktif olarak yazmaya çalışıyorum. —1998’den bu tarafa- . Ortaokul yıllarında yazdığım aşk şiirleri saymazsam tabi. Hayatımın içinde her anıma şahitlik eder şiirlerim. Çocukluk, gençlik olgunluk zamanlarımın en özel şahitleridir onlar. Teması toplumsal olan ( madenci veya Filistin gibi ) konulara da değinirim. Ölümler ya da darbeler de şiir yazdırdı kimi zaman bana.
“yazmasaydım çıldırırdım” diyen Sait Faik gibi bende döktüm mısralara içimi ve çıldırmadım.
     Her şair gibi bende kalemimin ucunda taşıdım çoğu zaman aşkı. Sevmelerimde, umutlarımda, hüzünlü anlarımda ve kırılganlıklarımda doğdular şiirler bir bir.
     İtiraf etmeliyim ki içeriği övgü dolu olan ısmarlama şiirler bugüne kadar hiç yazamadım.
     Bir şiire başlamak için kâğıdı kalemi eline almak sanıldığı kadar kolay değildir. Emek verip ürettiğinizde tabiri caizse “şeytanın bacağını kırmış” bir his duyarsınız içinizde. En azından ben öyle hissediyorum. Hele hele ortaya güzel bir ürün çıkınca mutlulukların en güzeli yayılıyor yüreğe. Yazmak başlı başına okumaya teşvik edici bir güç bendeki. Okumada aldığım zevki yazmada bulamıyorum. Anlayacağınız, okumadan aldığım tat çok kıymetli.
     Bir şiiri yazdıktan sonra belli bir süre ara veriyorum. Bu aralarda bolca kitap oluyorum. Buradaki amaç seri şiir yazmak değil farklı şiirler yazabilmektir. Sık şiir yazıldığında ifadelerin, kullanılan kelimelerin birbirlerine çok benzemesi kaçınılmaz olmaktadır. Bundan sıyrılabilmek adına aralıklarla şiir yazmaya özen gösteriyorum. Her yiğidin ayrı yoğurt yemesi gibi buda benim şiir yazma tekniğim. Önemli olan şairin kendine uygun tekniği kullanabilmesi ve geliştirebilmesidir.
 
     Okul olarak kabul edilen edebiyat dergilerinin, şiir yıllıklarının, şiir seçkilerinin yazma noktamdaki destekleyici gücü çok önemlidir benim için. Başarı, emek verip kaliteli eserler üretmektir. Bu anlamda belli aralıklarla bende kitap yayınlatıp şiirlerimi, şiir severlerle buluşturuyorum.
Kalitesi çok daha güzel şiirlerle buluşmanız temennisiyle.
   

İlkay Coşkun / 24.09.2014 / Yazı No: 13

16 Eylül 2014 Salı

Yusuf Bal’ın “Gözkuşağı” Kitabı Üzerine

Yusuf Bal’ın “Gözkuşağı” Kitabı Üzerine

Yusuf Bal’ın “Gözkuşağı” Şiir Kitabında;
Kübik, Geometrik Ve Satranç Taşlarıyla Acıya,  Zulme Şiirsel Başkaldırı

          Görsel ve deneysel şiirlerle okuyucunun karşısına çıkmak cesaret ister.  Şair, klasik şiirlerin çokça yer aldığı bir ortamda, yenilik adına şiiri farklı sunumlarla ortaya çıkararak, satırlara dizilen imgeleri şekle büründürüp şiirden taviz vermeksizin duyguları mısralara dökmekle özgünlüğünü ortaya koymuş. “Gözkuşağı” işte böyle bir eser. Şairin, kübik, geometrik ve satranç taşlarıyla acıya, zulme şiirsel başkaldırısıdır. Kitabı eline ilk defa alanları önce görsel imge ile vuran,  sonrasında kuşakları çözülmüş gözleri doyuran bir eser.  
 
 
                “Gözkuşağı” şair Yusuf Bal’ın üçüncü şiir kitabı. Şiir Vakti yayınlarından çıkan eser 96 sayfa olup görsel ve deneysel şiir ağırlığı ile dikkat çekmekte. Kitapta Yusuf Bal’ın dergilerde yayınladığı şiirlerin yanı sıra, hiçbir dergide yer almamış yakın tarihli şiirleri de var. Daha önce Ötüken Neşriyat tarafından yayınlanan diğer kitabı “Ücra İşlem” gibi, şairin her sayfada farklı temaları şekle büründürdüğü şiirleri imgelerle ördüğü, bunun yanı sıra konu bütünlüğünü de sağladığı farklı bir kitap.
                “Göz” aydınlık demek, kapı demek, ışık demek. Bir kitabın kapağını açtıkça aralanıyor göz kapaklarımız. Tesadüf müdür bilinmez ama Göz, kuş ve örümcek (ve zeminde ağ!) şeklindeki şiirlere kitabın ön sayfalarında yer verilmesi anlamlı olmuş.
            Sayfa 25 de yer alan “Demir At” şiiri okuyuculara farklı çağrışımlar yapan bir şiir. “demirciler dövsün yüzünü, sen onlara ateşten gözlerinle bak/ çıkarsınlar seni, fırınlardan sıcak sıcak/ tut ellerimden hadi gidelim/ ötelere on iki olmadan saat” dizeleri ile başlayan ve  “sen paletlerini al, ben ayakkabılarımı; gidelim/ demirciler dövsün yüzünü, sen onlara ateşten gözlerinle bak”  

            Yusuf Bal’ın sayfa 40 da yer alan şiiri “Beni bulduğunda” iki sütundan ve iki başlıktan oluşan deneysel bir şiir. Bu şiir hem tek şiir şeklinde okunabileceği gibi ayrı ayrı da okunabilmektedir. Bu tarzı, şairin birçok şiirinde rastlamaktayız.

            “Tenimden geçiyordu ölüm/ kilitli kapıların arkasında tutsak sahile/  çizdiği portrede acıyı yüreğinde, kendini ölümlerin meydanında görüp öyle hissediyor savaşları.

“Kerbela” şiiri tarihte Hz. Hüseyin ve taraftarlarının Yezid’in komutasındaki güçler tarafından kuşatılmaları, günlerce susuz bırakıldıktan sonra şehit edilmelerini anlatıyor.
“Susuz kalmış bir çocuğun diliyle konuşur ölüm”  mısrası ile şair henüz bebekken babasının kucağında okla vurularak şehit edilen Hz. Hüseyin’in oğluna gönderme yapılıyor.
                Siyah At şiirinde “tanrım/ isyan et diyorsun/ yudumlayıp  baruttan  kaseyi/ kan çıkar yer yüzünde, habil kabil karışsın/ isyan et diyorsun kutsal kitapta/ kötü olan her şeye” ve “biliyorum yine, senin iznin  olmadan  ateşle abdest aldık,  namazı erken kıldık/  dizeleriyle acının geldiği yönü, acının kaynaklarını şiirinde şifreleyerek vermiş okuyucuya.
                Yine Siyah At şiirinde “ama biz hiroşima’ya bomba atan değiliz/ iki şehirde şeytanı ateşten yaratan şeytan/ sonra ırak’ta milyon insanı öldüren katil abd/ değiliz, şeytanın  imana geldiği, yerde değiliz” diyen şair Piyon, Fil, Vezir, Şah şiirlerinde benzer temaları işlemiş, oynanan, oynanmak istenen oyunları ve acıları göz önüne sermiş, yaşanan curcunalardan dolayı “Cadı Kazanı” şiiriyle de dünyayı cadı kazanına benzetmiştir.
                “İkiz Kale” şiirinde, sanki “ İkiz Kule” der gibidir. /Âdem’e isimler öğretilmişti yaratılınca/ silah isimlerini sonradan öğrendik/ diyerek din, millet ayırımı yapmaksızın suçu bütün insanlıkta aramaktadır.
                “Çok Sesli Koro” şiirinde,  /Nereye gider insanın gökyüzüne fırlattığı mızrak / … Kesiyorum, beni besleyen damarlarını dünya/   derken şikâyetçidir kötülerden. 
                “Bu yüzden sokaklar Gazze / neden ülkeler kan / neden Arakan ölüm / dinginlik ve sakinlikten bahsedilen din felsefesinde/ kapitalist rejim / caddeler Pazar, sokaklar ölü /  Bütün savaşlara isyanını gösteren diğer dizeleri.

                Tüm bu olumsuzluklara rağmen umudunu tamamen kaybetmemiştir şair. Kimi şiirlerinde atın şahlanışı misali silkinmeyi, dirilmeyi, mazlumun güç kazanmasını imgeler satırlarında. /İlkbahar oluyor kışlar/ çiçekler açıyor doyumsuzca bahara/ diniyor sanki acılar en derin kuyularda/ dizeleri “Meçhule Dönüş” şiirinden.
                "keşke rayları s şeklinde yapsalar/ trenler sekerek gitse" dizeleri,   s sesi ile örülmüş bir sevgi şiiri olan S Treni şiirinden. “Yine Yazıldı Adın” başlıklı şiirinde sevgi, ümit ve kararlığını mitolojik karakter Atalante'nin ismi ile imliyor. "Ateşi Gül Yapalım, Zehiri Bade" yine şairin sevgisini, "Kayıp Şehrin Arkasından" özlemini, "Dünya" hüznünü, Vakit şiiri ise hem görsel olarak hem de içerik olarak kainatın yaratılışını işleyen bir şiir. “Vakit” görsel olarak bir girdabın ya da galaksinin üsten görünüşünü imliyor.
           Görselliği ve deneyselliği Gözkuşağı’na taşıyan şair, tarzıyla ilklere imza atmaktadır.

Şiirlerinde acının resimlerini, imgelerle nakış nakış işlemiştir. Şair, satranç taşları görselliğinde imlemiş savaşı ve zulmü. Kafatasını, “Sus Tası” yapmış. Susulduğunu, seyirci kalındığını çizmiş en korkunç haliyle dimağlara.
                Sosyal konulardaki duyarlılığıyla örülü bir şiir kitabı “Gözkuşağı”. Belki de gözlerimizdeki kuşakları çözüp zulme dur dememizi ve göğün kuşağında birbirimizin farkına varmamızı bekliyordur şair, ne dersiniz?


İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 17.09.2014 / Yazı No:12

 

10 Eylül 2014 Çarşamba

Şiir Üzerine -2

Şiir Üzerine -2

Şiir, sözlük anlamı olarak şu şekilde tanımlanmaktadır; hayalleri ve duyguları zengin sembollerle, uyumlu sözlerle güzel bir şekilde anlatma sanatıdır şiir.

Platon şiiri; “büyülü söz” olarak tanımlar.
Fuzuli şiire; “bir sonsuzluk duygusu” demiştir.

Melih Cevdet Anday ise şiiri; “bilinen sözcüklerle, bilinmeyenlerin söylenmesi” olarak ifade etmektedir.İleri gelen devlet adamlarımızdan, çobanımıza kadar her kesimden insanımız şiir yazmakta ve okumaktadırlar. Şiir gündelik hayatımızda daima var olacaktır. Kimi zaman söz olmakta sevgiliye, kimi zaman övgü olmakta peygambere, kimi zaman da şikâyetlerimizin dilidir şiir. Çoğu zaman Fuzuli’nin şiirleriyle derinlere ineriz, Yunus’un şiirleriyle sükûta kavuşuruz, Köroğlu şiirleriyle efeleniriz adeta. Bazen de duygularımızı, hislerimizi şiirle dışarı yansıtırız, şiirle konuşuruz çok zaman.

Şiirin türü nasıl olursa olsun, çoğu zaman okur, ses uyumlarına önem vermekte, kulağa hoş gelmesine dikkat etmektedir. Şiiri çok fazlada kalıplara sokmamak gerek. Mevlana, şiir hakkındaki bir konuşmasında karşısındaki şahsa; “ben sana sevgilinin yüzünden bahsediyorum, sen bana vezinden, kafiyeden dem vuruyorsun” diyerek, şiirde sadece şekilciliğe bakılmaması gerektiğini ifade etmiştir.

Çok güzel bir söz vardır, “Sanat için sanat mı yoksa halk için sanat mı? ” diye. Mademki şiiri insanlar okuyor önemli olan onların beğenisi olsa gerek. Şiirde beğeni ölçüsü çok farklı olabilmektedir. Şiirde, sözcük ahenginin, şiir sembollerinin olmaması ve çok basit cümlelerle bilinenlerin sürekli yinelenmesi okuyucuyu ne kadar sıkarsa, şiirde çok fazla söz sanatı kullanması, şiirin gereğinden fazla süslenmesi okuru aynı oranda sıkabilmektedir. Belki bu anlamda orta bir yol bulunabilir diye düşünüyorum. Şiiri dar kalıplar içinde değil de özgür ve geniş bir yelpazede yazabilmeli şair.
 
Hayatın her evresinde olduğu gibi, şiir yolculuğunda da emek ve çaba çok önemlidir. Salt ilham geldiğinde kaleme alınan söz dizimi olarak bakılmamalıdır şiire. Bu anlamda şiirdeki altyapının sağlam olması kalıcı eserleri geleceğe bırakabilmek için gereklilik arz etmektedir.

Bu durumu, Fazıl Hüsnü Dağlarca çok güzel anlatır, “şiir yazmak isteyenlere, defterler dolusu aruz yazdırılmalı, sonra hepsini ortadan kaldırıp şiire başlamalı insan” diyerek şiirdeki altyapının gerekliliğini çok da güzel ifade etmiştir.
 
Recaizade Mahmut Ekrem de bir sözünde, “Zerreden küreye kadar her şey hakkında şiir yazılabilir” demiştir. Şiirde konu yelpazesi geniş tutulmalı ama nereye kadar? Örneğin bir böcek hakkında da şiir yazılabilir mi diye düşünenler olabilir. Özgürlükten ödün verilmeden özgün bir dille yazılan her şiir bir şekilde değer bulur diye düşünüyorum.
 
Behcet Kemal Çağlar ise bir sözünde; “çiftçinin aptalı bostancı, şairin aptalı destancı olur” diyerek, destan şiirinin zorluğuna dikkat çekmiştir.
 
Şiir yazma işi bir süreç işidir. Şairin şiirleri bu süreç boyunca değişiklikler gösterebilir. Bu anlamda bir şairin her dönem iyi ve kötü şiirleri olabilir. Şairin elli yaşındaki olgunluk şiirlerine ne derece saygı gösteriyorsak, onsekiz yaşındaki şiirlerine de aynı çerçeveden bakmalıyız. Ayrıca her şiir aynı beğenide olmayabilir İnsanların beğeni yelpazesi çok geniştir aynı zamanda değişkendir de. Bir okurun hiç beğenmediği bir şiir, başka bir okur nezdinde değer bulabilmektedir. Şiir eleştirilerini yaparken buna dikkat etmek gerekir.

Şöyle ki yazma yeteneği olan her insan iyi veya kötü de olsa şiir yazmalıdır diye düşünüyorum. Bazen, kötü şiir yazmak iyi şiirin habercisi olabilir de.

Demem o ki şiir yazmak bir gönül işidir. Şiirde güzelliği, beğeniyi artırmak hiçbir zaman birinci amaç olmamalı, şiirin bir sanat dalı olduğu unutulmamalıdır. Şiirde yazılan satırlar, incelik, asalet, zarafet içermelidir. Aynı zamanda şiir, bir şekilde de olsa şairin kendisini yansıtmalıdır.  Bütün bunları düşünerek okumalıdır okuyucu eserleri.
Son sözlerimi eşim Vildan Poyraz Coşkun’un bir şiiriyle noktalamak istiyorum.   

Acı Soğan Sofrası
“ayna ayna
güzel ayna
söyle bana
bu dünyada  en güçlü kim?“

giderek sıradanlaşıyor simsiyah rüya
vakitsiz kesilen onca nefes sonrası
ölümün kanlı sicili yine kabarık
kaldı mı ki sabıkasız meydan
künyem yine sabır taşı

bir acıdan başka acı doğurur öte
vakitli vakitsiz
sorgusuz sualsiz
ve şekilsiz

güzel olsalar da
kusar niyetleri aynalar gün gelir

-------

İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 10.09.2014 / Yazı No:11

İrade Gazetesi - Şiir Üzerine 2 - İlkay Coşkun

2 Eylül 2014 Salı

Üçüncü Sivas Kitap Günleri - devamı

Üçüncü Sivas Kitap Günleri - devamı

30 Ağustos 2014 Cumartesi günü 3. Sivas Kitap Günleri bir haftalık serüvenine başladı. ‘Her Kitap Bir Yolculuk’ sloganıyla fuar okurlarla buluştu. Yazar okur buluşmaları, söyleşiler, imza günleri ve kitap okuma etkinliklerinin kitap fuarına artı değer kattığına inanıyorum.
Kitap fuarının üçüncü yılında belli bir kimlik kazanacağı, beklentileri daha çok karşılayacağı umulmaktadır. Gerçekleştirilen etkinliğe elbette ki olumlu ve olumsuz yönlerde değerlendirmeler, eleştiriler olmuştur olacaktır da. Bu eleştirilerin yıkıcı olmasından çok yapıcı olması önemlidir. Bu bağlamda katılımcı yayınevleriyle teker teker görüşülerek önerileri dikkate alınmalıdır. Mülakatlar yapılarak beyin fırtınası oluşturulmalıdır. Özellikle şehir dışından Sivas’ımıza gelen misafirlerin memnuniyeti öncelenmelidir.

Kitap okuma alışkanlığının güçlendirilmesi ve toplumsal bilincin artırılması kitap fuarlarının öncelikli amaçlarından olmalıdır. Gerek fiyat uygunluğu gerekse de kitap çeşitliğini okurun ayağına getirip sunması fuarın önemli faydalarındandır.
Sivas’ın Tarihi Kent Meydanı, açılan kitap sergisiyle daha da güzelleşecektir. Sivas’a atfedilen önyargıların kırıldığını görmekteyiz. Sivas’ta kitap okuma oranının çok düşük olduğu gibi acımasız eleştirilere, okurun kitaba olan ilgisi güzel bir cevap olacaktır. Kitap fuarları gibi toplumu eğiten güzel etkinliklerin yapılması olumlu anlamda karşılığını muhakkak bulacaktır. Hiç kitap okumayan insanları dahi kitap fuarı olumlu anlamda etkilemekte ve bu vesile ile kitap alıp okumalarına sebebiyet verebilmektedir.
Fuar faaliyetlerinden olan, kitap okuma etkinliğinin bölüm bölüm gerçekleştirilmesi ve bu etkinlik kapsamında genç okura kitabın hediye edilmesi, görünüşte küçük fakat manada büyük bir adım diye düşünüyorum. Genç okurun kitap sayfalarıyla bir saatte olsa sıcacık bir yolculuğa çıkması dimağlarında muhakkak yerini alacaktır.
Fuarın diğer anlamlı güzelliği okur ve yazarın buluşması oluyor. İmzalı bir kitaba ulaşmak özellikle genç okuyucu için çok özel olduğunu düşünüyorum. Kitap stantlarında genç okurun çoğunlukta olması bu durumun en önemli göstergesi diyebilirim. Genç kuşakların kitaba yakın durmaları biz yazarçizerler için her türlü olumsuzluklara rağmen kıymetlidir diyebilirim.

Kitap Fuarıyla ilgili en önemli eleştiri zamanlamasıyla alakalıdır. Okulların açık olduğu bir zamana getirilmesi talepleri, çok dillendirilmesine rağmen bu güne kadar herhangi bir değişiklik yapılmamıştır. Okulların açık olduğu zamanlarda daha farklı bir atmosferde öğrenci ile kitap pekala buluşturulabilir. Sivas’ımız üç yüz bini aşkın merkez nüfusuyla birden fazla etkinliği kaldırabilir. Yaz aylarının Sivas ikliminin nispeten daha güzel olması ve dışarıdan gelen Sivaslıları da düşünürsek yaz ayları çok hareketli geçmektedir. Önemli bir detay da 4 Eylül ve 30 Ağustos’un aynı tarihlere denk gelmesi etkinlikleri daha anlamlı kılmaktadır.
Hayatta her şeyi para ile ölçemezsiniz. Kültürel etkinliklerin önemini ölçen direk bir tartı aleti de yoktur aslında. Bu gün yapılan bu kültürel yatırımların yıllar sonra meyvelerini vermesi kaçınılmaz olacaktır. Kitap fuarları gibi kültürel faaliyetlerde gereksiz harcamalardan kaçınıp, doğru adreslere yapılacak harcamalar elbette ki yerini ve değerini bulacaktır. Bu bağlamda şairler, yazarçizerler desteklenmekte, bir yerde daha iyi ürün vermeleri yönünde şevklendirilmektedirler. Ulusal değerleri gözetirken yerel değerlerimizi yani Sivas’ta yaşayan şair ve yazarlarımızı da göz ardı etmemeliyiz.

Tarihi mekânlarla iç içe düzenlenen Sivas kitap fuar etkinliği Sivas’ın tanıtımı açısından da çok yerinde bir karar olduğunu düşünüyorum. Tarihle iç içe kitapla okurun buluşması daha da anlamlı olmaktadır.
http://www.sivaskitapfuari.com  internet adresinden ilgili duyuruları edinebilirsiniz. İl Özel İdaresi başkanlığında, Valilik, Belediye, İl Kültür Müdürlüğü destekleriyle faaliyetler gerçekleştirilmektedir.

Kitaplarını imzalayarak Sivas okuruyla buluşturacak olan şair yazar dostlarıma başarılar diliyorum. 

Kitap sıcaklığında, sağlık ve huzur dilerim.
 
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 03.09.2014 / Yazı No:10

İrade Gazetesi - Kitap Fuarı üzerine-2 - İlkay Coşkun


27 Ağustos 2014 Çarşamba

Üçüncü Sivas Kitap Günleri


Üçüncü Sivas Kitap Günleri
Merhaba dostlar
2. Sivas Kitap Günlerinde, yayınevleriyle bir mülakat yapıldı. Mülakatı şair arkadaşım Yusuf Bal Bey yaptı. Fuar sonlarına doğru yayınevlerinin fuar değerlendirmelerini aldı. Yazı o tarihlerde Sivas Posta Gazetesinde yayınlandı.  Bu değerlendirmelerden bazılarını sizlere aktarmak istiyorum.
Kayseri, Şiir Vakti Yayınlarından Selim Tunçbilek, ‘Fuarlar kanalıyla yerel yazarlar ulusal kitap kanalları ile de tanışma imkânı elde ediyorlar’ tespitiyle fuarların önemli faydalarından birine dikkat çekmiştir. Ayrıca öğrencilerin birbirleriyle olan etkileşimleri sonrasındaki eylemleri neticesinde, belli kitaplara olan ilginin artmasına değinmiştir.
Ferfir Yayınlarından Şeref Yılmaz Bey, fuar süresi içerisinde yaşanan sıkıntılar karşısında muhatap bulamamaktan bahsetmiştir. Sabahtan akşama kadar güneş ışınlarının stant önünde olduğu, havanın çok sıcak olması ve akşam saatlerinde de sık sık elektriğin kesilmesi satışları etkilediğini dile getirmişlerdir. Şeref Bey’in yetkililerden fuar alanında kullanmak için kablosuz internet talebi de olmuştur.
Aydili Yayınlarından Şener Bey, kitap fuarlarını şenlik alanları olarak görmektedir. Fuarların, yazarlar için kendi okurunu bulma umudunu artırdığını dile getirmiştir.
Profil Yayınlarından Osman Küçük Bey, fuar alanı için kapalı alanları önermiştir. Gerek yağmur ve soğuktan, gerekse sıcak ve güneşten direkt etkilenmemek için kapalı alanların fuar için ayrılması gerektiğinden bahsetmiştir.
Ötüken Neşriyat adına, Yunus Mahiroğulları Bey, yağmurdan korunmak için, daha güzel bir fuar standı talebinde bulunup mayıs veya ekim ayını en iyi fuar zamanı olarak önermiştir. Ayrıca şu tespitini çok anlamlı ve güzel buldum. ‘Bir memlekette kitap fuarlarının düzenli aralıklarla yapılması, kitap okuma alışkanlığı olmayan insanların fuar alanını gezdikten sonra kesinlikle iyi bir okuyucu adayı olabileceği ihtimalini beraberinde getirir’
Beyan Yayınlarından Ayhan Aras Bey, Selçuklu ve Osmanlı mimarisine yakışan estetik stant beklentisini ifade etmiştir. Kitap fuarları yayınevi için maddi kazanç sağladıkları yerden çok, yazarın ve okurun manevi kazancından bahsetmiştir. Kocaeli ve Malatya fuarlarını örnek almamız noktasında önerisinde bulunmuştur.
Anemon Yayınlarından Ali Gültekin Bey, fuarları okur ve kitap arasında doğrudan ilişki kurdukları yer olarak görmüştür.

Vilayet Yayınlarından Kadir Mahiroğulları Bey, fuarlarda kitapların indirimli satılması gerektiğinden bahsetmiş ve fuar zamanlamasına ayrıca vurgu yapmıştır.

Sınırlı sayıda yayınevlerinin katılımıyla da olsa gerçekleştirilen bu mülakatın can alıcı notlarını sizlerle paylaşmak istedim.  İstedim ki şehrimizde misafir olan yayınevleri, şairler ve yazarların haklı taleplerini yetkililer bu seneki fuarda karşılasınlar. İsterim ki her bir misafirimiz şehrimizden memnun ayrılsın. Emeğinden dolayı Yusuf Bal arkadaşıma tekrar teşekkür ediyorum. Yerel basın çevresinin ve Sivas kamuoyunun dikkatini çekmek adına, fuarla alakalı çabaları desteklemek gerektiğine inanıyorum.

3.Kitap Günlerinde sürpriz seçkin yazarlar var. Sivaslılar için yazarlarla buluşma adına güzel bir fırsat olsa gerek bu fuar.

Kitaplarını imzalayarak okuruyla buluşturacak olan şair yazar dostlarıma başarılar diliyorum. 
Daha geniş kapsamlı kitap fuarlarında buluşma temennisiyle, sağlık ve huzur dilerim.

İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 27.08.2014 / Yazı No:9

İrade Gazetesi - Kitap Fuarı üzerine - İlkay Coşkun

23 Ağustos 2014 Cumartesi

Kültürel Yozlaşma

Kültürel Yozlaşma
 
Yozlaşma sözcüğünün anlamı asıl niteliklerini, benliğini yitirmek,  soysuzlaşmak, tereddi etmek olarak tanımlanmaktadır. Kültürel yozlaşma ise kısaca, kültürel yapıda istenmeyen, olumsuz değişiklikler olarak tanımlanabilir.
Toplumdaki fikir ve sanat varlıkları sürekli olarak değişmekte.  Yenileşmelerle birlikte, hareketli bir yapı oluşmaktadır. İnsan yaşayışındaki kültürel yapıyı etkileyen birçok etken vardır. Dünyada popüler kültür denen olgunun yaygınlaşması, iletişimin, teknolojinin çok hızlı bir şekilde gündelik hayatımıza girmesi birçok sorunu da beraberinde getirdi. Kültürel yapıyı en fazla etkileyen iletişim aracı olarak televizyonu ve interneti gösterebiliriz.
Çok fazla televizyon izlemek, dünyaya seyirci gözüyle bakmak, insanın üretmesini, sorgulamasını olumsuz yönde etkilemektedir. En kıymetli zaman dilimleri, eğlence adı altında heba olup gitmektedir. Tam bu olumsuz tabloda eğitim, gidişatın olumlu veya olumsuz yöne seyrinde bir anahtar rolü oynamaktadır. Eğitim, öğretimi de içine alan çok yönlü aynı zamanda kapsamlı bir alandır. Eğitim sistemini sağlıklı temeller üzerine oturtmuş olan ülkeler, kültürel yozlaşmadan en az derecede zarar gören ülke olmuşlardır.
Victor Hugo,  “Bir insanı uygarlaştırmaya karar verirseniz, işe ninesinden başlayın. ” diyerek, eğitimde çok geniş bir perspektif çizmiştir.
Eğitim, bireyin ve toplumun bekası için çok önemli bir unsurdur. Eğitim seviyesini ve ekonomik şartlarını düzeltemeyen toplumlarda kültürel yozlaşmalar baş göstermektedir. Bu yozlaşmayı sokakta, mahallede, televizyonlarda, kısacası bütün toplu yaşam alanlarında gözlemlenmektedir. Bazı televizyon kanallarında, insanlar çıplaklıkla, seviyesiz hareketlerle bir şeyler yapmaya bir yerlere gelmeye çalışmaktalar. İşin kötü tarafı, destek ve ilgi toplamalarıdır. Kültürel anlayışı uygun olan birçok toplum bireyi de, pür dikkat ilgisini sunmaktadır bunlara. Bu vesileyle sanat yönü olmayan birçok insan, gerçek sanatçılardan daha çok tanınıp bilinmekteler.
Bildiğiniz üzere toplumumuzda kitap, gazete, dergi okuma oranı çok düşük seviyelerde. Ülkemizde bir milyon tirajı yakalayan gazete yok gibiyken, Japonya’ da on milyon üzerinde tirajı olan gazeteler mevcut. Okuma oranlarını artırmak için gerekli çalışmalar yapılmalı. Toplumda okuma bilincini artırıcı politikalar geliştirilmeli. Bir şekilde insanların okumaya yönlenmesi sağlanmalıdır.
Toplumumuzda bir keşmekeşlik hâkim. İnsanlar evlerinde, sokaklarda saygıdan yoksun bir görüntü sergiliyorlar. Yıllar önce, çocukluk dönemlerimiz de evlerimizde adab-ı muaşeret kitaplarımız vardı. Bunlar öğretilerle örülü kitaplardı. Bilgiye ulaşmanın çok kolay olduğu günümüzde ise eskinin adab-ı muaşeret kitaplarını arar olduk.
Rahmetli Ahmet Kabaklı’nın çok güzel bir sözü var şöyle;  “yeterli derecede halkımız var, fakat yeterli münevverimiz yok”, demişti.  Gerçektende çok anlamlı ve yerinde bir söz olmalı.
Okuyan, yazan, sorgulayan, ışık olan münevverlere ihtiyacımız var.
Confucius;  “Elmas yontulmadan insan yanılmadan mükemmelleşemez” demiş. Bizler çok yanıldık, hem de çok. Artık münevverleşmemizin ve mükemmelleşmemizin zamanı geldi de geçiyor.
İyi eğitimli insanların cesaretleridir bu yozlaşmayı kıracak güç. Arabesk toplum kültürünü aşmak, çok okumaktan, çok sorgulamaktan, çok yazmaktan geçiyor. Bu noktada devletimize, devletin nezdinde Milli Eğitime, üniversitelere, yazarlara, çizerlere, entelektüellere ve geleceği iyi okuyabilen toplum bireylerine çok iş düşüyor. Kendimizden başlayarak, dalga dalga bu kokuşmuş, yozlaşmış sendromdan kurtulabiliriz. Buradaki sıkıntımız mobilyacının önüne gelen hammaddeyi yeterli derecede iyi işleyememesi, güzel mobilyalar yapamamasıdır. Her şey bitmiş değildir. Yanlışları görüp çözümler üretmek yeterli olacaktır.
Amerika’yı yeniden keşfetmemize gerek yok. Nasıl İslam bilginleri, İslam medeniyetinin oluşumunda Eflatun’un öğretilerinden faydalandıysa, nasıl Orta Çağ Avrupa’sı medeniyetini oluştururken Osmanlı İslam medeniyetinden faydalandıysa, bizde toplum olarak bizden önde olan toplumların öğretilerinden faydalanabiliriz. Devletimizin ilgili birimleri ve toplumun aklıselim bireyleri gerekli hassasiyeti gösterdiklerinde, kültürel yozlaşmanın önündeki en büyük set olacaktır.
Yeni haftalarda buluşma temennisiyle, sağlık ve huzur dolu günler dilerim.

İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 20.08.2014 / Yazı No:8
 

‘Engelsiz Mısralar’ Hakkında

‘Engelsiz Mısralar’ Hakkında

Merhaba dostlar. Temmuz ayı içerisinde bir kitap posta ile tarafıma gönderildi. Şair dostum Mustafa Ayvalı Beye bu nazik davranışı için teşekkür ederim. Küçük çabaların içindeki ayrıntılar her zaman beni heyecanlandırmıştır. Amacına ulaşmış bir emeğin küçüğü büyüğü olmaz aslında. Şair ve yazarlar bu duyguyu çok iyi bilirler. Bir yazım bir şiirim yayınlandı mı kitaplaştırıldı mı ne kadar mutlu oluyorum anlatamam. Küçük ama manalı mutluluklar bizimkisi.

Olmayabilir ya/ kiminin kolu/ kiminin bacağı/ kiminin de gözü/ atıyor ya/ o sevgi, umut ve/ yaşam dolu yüreği/ Ali Haydar Koyun Bey’in mısralarıyla yazıma başlamak istiyorum.

Sosyal duyarlılıklarla yapılan her çalışma küçük de olsa büyük de olsa önemsemek lazım. Çevre İnsan ve hayvanlar için gerçekleştirilen duyarlılıkların hepsinin çok önemli olduğunu düşünüyorum. Herkes kapısının önünü temizlerse şehir temiz olur, ülke temiz olur, dünya temiz olur. Bu bağlamda önem sırasına göre olan doğru geçişleri değerli buluyorum.

‘Engelsiz Mısralar’ çok anlamlı ve güzel bir kitap ismi olmuş. Temmuz 2014 yılında yayınlanan kitap seksen altı sayfa. Gerek kapağındaki ana renk beyaz. Gerek içerik gerekse estetik bakımından hoş bir birleşimle okurlarla buluşmuş bir eser. 

Gün kızıllığında kırık avize/ gibi, loş ışıklar saçtı denize/ bir sukut-i hayal bıraktı bize/ ah, savrulup gitti o incecik dal/ mısralarıyla Ali Rıza Atasoy Bey ‘Bir Çizgi Bir Ayak İzi’ şiiriyle büyük bir yaşanmışlığı nakşetmiş mısralara.

Şiirlerin içerisinde ortak şiir olarak nitelendirebileceğimiz atışmalarda mevcut. Örnek verecek olursam;

İnsanoğlu garip kul, neler gelir başına/ kim erişmiş acaba fani dünya yaşına/ hayat bir masal olsa binsek Anka kuşuna/ her yürek yangınında kaynar özüm, nar olur/ mısralarıyla Osman Öcal Bey dünyanın geçiciliğine vurgu yaparak şair duyarlılığıyla olması gerekeni bizlere sunmaktadır.

Ayten Soğancı Bozkır Hanımefendi, ‘Engelliye iş verelim’ diyerek önemli bir soruna parmak basıp, çözümü de aynı cümle içine yerleştirmiştir.

Ekrem Altıntaş Bey ise ‘ayaklarım’ şiirinde;
Bir zamanlar koşardınız/ ara sıra coşardınız/ neden beni boşadınız/ benim canım ayaklarım/ diyerek manidar bir seslenişte bulunmuş.

Hele hele ayırabiliyorsa gırtlağınız/ içtiğiniz suyla, nefesi/ şükredecek çok şey var/ bir yudum su bile boğabilir insanı/ mısralarıyla bütün insanların engelli adayı olduğunu, hayatın pamuk ipliğine bağlı olduğunu güzel bir dille betimlemiştir Metin Soydeveli ‘şükredecek çok şey var’ isimli şiirinde. 

Kitabı hazırlayanlardan Mustafa Ayvalı Bey;

şimdi gülmek/ yeniden dirilmek vaktidir/ artık şafak söksün/ bedenimde kol/ olma elim ayağım, olma gözlerim/ gir gönlüme günüm ol/ yarınlarda yarenim/ mısralarıyla umudu aşılamış.
‘çok yaşa’ ve ‘varla yok’ isimli iki şiirimle kitapta bende yerimi aldım. Kitapta çok güzel şiirler ve mısralar var. Az sayıda da olsa güzel mısraları sizlerle paylaşmış oldum. Bu güzel çalışmada emeği geçen şair arkadaşlarımın adlarını buradan zikretmek istiyorum.

Ahmet Tüfekçi / A.Haydar Koyun / A.Rıza Atasoy / Ayten Soğancı Bozkır / Bestami Yazgan / Durmuş Kaya /  E.Ahmet Ceylan /  Ekrem Altıntaş / Erhan Gül /  Erol Gökçe / Esat Anık /  Fesih Aktaş / Fikret Gölçe / Fikret Kuşçıoğlu /  Fikri Pınarlı / Halil Hırçın /  Hasan Buldu / Hasan Özdemir / İbrahim Coşar / İbrahim Şaşma /İsmail Can Karakuş /  İsmail İlmaz / İlknur Han / Kural Kömek  /Mehmet Sarı / Metin Soydeveli / Murat Kul / Mustafa Aydoğan / Mustafa Ayvalı / Müslüm Söyler / Osman Öcal / Ozan Fedai Koç / Ozan İlo (İlhami Erdoğan)- Zübeyde Gökbulut/ Ömriye Karataş / Salim Gülbahçe /  Serpil Kaya / Sevil Piriyeva / Sevim Yakıcı / Seyfeddin Karahocagil / Sezer Çalışkanoğ / Şükrü Öksüz / Ünal Kar / Yavuz Doğan /Yavuz Çetin

Amasya Sanatçılar Derneği Yönetim Kurulu, İLESAM İl Denetim Komisyon ve TDED üyesi Şair Mustafa Ayvalı, İLESAM üyesi Şair Fesih Aktaş ve Sevgican Anadolu Özürlüler Derneği Genel Başkanı Şair İsmail İlmaz tarafından hazırlanan şiir antolojisi Amasyalı işadamı Megasan Elektronik A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı Hasan Ali Cesur tarafından finanse edilerek okurların beğenisine sunulmuştur.

“Engelsiz Mısralar” isimli şiir antolojisi Sevgican Anadolu Özürlüler Derneği adına hazırlanmıştır.

Emeği geçenleri duyarlılıklarından dolayı kutlarım. Okurunun bol olması temennisiyle sağlık, huzur dilerim.

İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 13.08.2014 / Yazı No:7
ilkcoskun@hotmail.com





alan ve yurt genelinde katılan değerli şairlerin şiirlerden oluşan” Engelsiz Mısralar” isimli şiir antolojisi Çasebe Ofset Matbaacılık Yayıncılık tarafından Temmuz- 2014 ayında çıkarılarak piyasaya sürülmüştür.

Amasya Sanatçılar Derneği Yönetim Kurulu, İLESAM İl Denetim Komisyon ve TDED üyesi Şair Mustafa Ayvalı, İLESAM üyesi Şair Fesih Aktaş ve Sevgican Anadolu Özürlüler Derneği Genel Başkanı Şair İsmail İlmaz tarafından hazırlanan şiir antolojisi Amasyalı işadamı Megasan Elektronik A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı Hasan Ali Cesur tarafından finanse edilerek okurların beğenisine sunulmuş


Çalışmak mı Boykot mu?

Çalışmak mı Boykot mu? - İlkay Coşkun

Merhaba dostlar. Bu hafta boykot meselesine değinmek istiyorum. Boykot mevzusunu kesinlikle yabancı düşmanlığı şekline sokmamak gerekir. Bizim dışımızdaki gelişmeleri reddetmek yerine önemli olan ülke insanının beyin gücünü iyi kullanması, elinden gelenin en iyisini üretmesidir. Bu şekilde maddi ve manevi yönden güçlü olup caydırıcı gücünü daha etkin hale getirebilir.  Bu durum bütün Müslüman ülkeler için geçerlidir.
Gözlemlerime dayanarak şunu söyleyebilirim ki, boykot konusunda bilgi eksikliği var. Hangi ürün hangi ülkeye aittir? Çok ortaklı büyük şirketler hangi ülkelerin kontrolü altında gibi soruların cevapları ne yazık ki tam olarak bilinmiyor. Ülke ile birlikte, ürüne sahip olan şirket sahibinin milliyeti de önemli. Normal vatandaşın çok ayrıntılı bilmesi elbette ki mümkün değil ve bilmesine de gerek yok. Genel anlamda çok büyük sermayeli firmaları, gıda sektöründe, temizlik sektöründe elektronik sektöründe bilmek bile yeterli. Tükettiğimiz gıda ürünlerinin içeriklerini sağlığımız açısından bilmemiz ne kadar önemliyse,  temizlik, elektronik gibi malzemelerde de benzer hassasiyeti göstermeliyiz.
Çocukken yerli malı haftasını kutlardık okullarda. Bir günde olsa yerli yiyeceklerden ziyafetler çekerdik kendimize. Belli yaşlara gelmiş bizlerin zihninde yerli malı etkinliğinin bir anlamı, bir değeri vardı. Bu faaliyetleri kendi öz değerlerimizin var olduğunu göstermesi bakımından doğru ve gerekli buluyorum. Çocuklarımızı, yabancı özentisinden kurtarıp, kendi benlikleriyle, kimlikleriyle, değerleriyle bir dünya kurma yönünde yetiştirmeliyiz.
Yıllar önce bir yerde okumuştum. Hollanda’ya bir Türk gider. Çok tanınmış bir Hollanda peynirini almak ister. Hollanda’da gittiği şehirde aradığı peyniri bir türlü bulamaz. Merak eder satıcılara sorar. Onlarda der ki, ‘Söylediğiniz peynir çeşidi Hollanda’nın dünyaca tanınmış bir ürünü. Nasıl olsa o peynir dünya çapında satılıyor, onu satmak yerine, kendi yöremizin peynirini satıyoruz’ şeklinde cevap verirler. Bu yaklaşım beni çok etkilemişti. Kendi ülkesinde bile insanların bu şekilde hassas düşünmesi ne kadarda anlamlı ve önemli.
İsveç’te otel odalarının lavabolarında ‘Lütfen tıraştan sonra jiletinizi çöpe atmayın, yandaki kutuya atın, bir tek jilette dahi olsa İsveç çelik sanayine katkınız olsun’ şeklinde yazı yazdığını duymuştum.  Buda beni çok etkilemişti. İşte bizlerde bu duyarlılığı yakalamamız gerekiyor.
İlk önce ülke olarak kendi ürünlerimize, kendi mallarımıza gerekli özeni ve değeri vermeliyiz. Kaliteyi artırarak, müşteri memnuniyetini yakalarsak eğer bir başkasının malını boykot etme gibi gereksiz işlerle uğraşmayız. Yoksa pazar boşluğunun olduğu her yerde memnun olsak da, olmasak da birileri bu boşluğu dolduracaktır. Dünyanın hiçbir ürün kaliteyi yakalamadan başka bir ülkede pazar payını kapamaz. Bizlerin yapmış olduğu, sadece başka bir ülke ile sıkıntılı duruma düştükten sonra, ürünlerini boykot etme çabası yeterli değildir.  Tüketiciler olarak yerli üreticimizi kaliteye zorlamamız gerekir. Asıl önemli olan hayatımızın tamamına bu hassasiyeti yaymaktır. En azından kullandığımız ürünlerde, kaliteyi yakalamış olan kendi ürünlerimiz yönünde tercih kullanmalıyız. Örneğin, genel anlamda kaliteyi yakalamış olan birçok yöresel kendi peynirimiz varken, ithal bir peyniri tüketmemek gerekir diye düşünüyorum.
Küresel dünyadaki sermaye akışında, ülkemizi her şeyden soyutlayıp, demir perde ülkesi olalım demiyorum. Çok uluslu şirketler elbette olacak. Yabancı sermaye ülkemizde elbette olacak. Ama ülkemizde sadece tüketici pozisyonda olmayalım. Mesela, kola sektöründe, neden pazarın yüzde doksanı yabancı kola firmalarının elinde olsun ki?  Neden pazarın yüzde doksanı bizim Türk firmaların elinde olmasın. Bu bağlamda şöyle bir karşı çıkış var. ‘Kolanın Türkiye’de fabrikaları var. Üç bin kişiye iş alanı sağlıyor’ türünden söylemler var. Böylede olsa, kolanın Türkiye’den kazandığı devasa paraları da görmezden gelemeyiz. Paranın bir kısmı bize dönse de, her şeye rağmen pazarın çoğunu yabancı firmalara bırakmamamız gerekir.
Bizde teknolojisi olmayan, üretemediğimiz ürünleri dışarıdan elbette ki ithal etmek durumundayız. Çay üretiminde ise bunun tam tersini yaşıyoruz. Dünyada ön sıradayız, elbette ki dünya, çayı bizden alacak. Bunlarda sıkıntı yok ama bizim yapabileceğimiz işlerde neden başkalarına bağımlı olalım ki? Mesela temizlik ürünlerinde, alternatif Türk markaları da mevcut. Boykottan önce ‘Yabancı marka ürünleri çamaşırları daha iyi yıkamasının önüne geçmek gerekiyor. Buda yerli ürünlerin belli kaliteyi yakalamasıyla gerçekleşir. Aksi takdirde patlak veren her olayın başlangıcında boykot yapılır, olaylar biraz unutulmaya yüz tuttuğunda bizler o ürünleri kullanmaya devam ederiz. Yine tekrarlıyorum ki bu bir çözüm olmadı ve olmayacaktır. Bu noktada Türk üreticisinin üzerine çok yük düşmektedir. Biz tüketicilerinde, gerçekten kaliteyi yakalamış ürünlerimize sahip çıkmak en büyük vatandaşlık görevi olmalı.
Bir anekdot aktarmak istiyorum size. Geçenlerde bir yemek davetine katıldım. Ellinin üzerinde misafir vardı. Tahmin ettiğiniz üzere masalarda ithal marka içecekler çoğunluktaydı. Davette bulunanlar içecekleri tam içmeseler dahi, bütün içeceklerin kapakları açıldı nedense. Bu noktada içilmeyen içecekler tüketilmiş gibi oldu ve sonraki taleplerin önü de açıldı aslında. Bu gibi küçük detayları kaçırdığımızda bir arpa yol alamayız ülke olarak. Biz elimizden geleni yaptıktan sonra belki de boykota fazla gerek kalmayacaktır.
Daha duyarlı, daha milli olmamız temennisiyle. Sağlık ve huzur dilerim.

İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 06.08.2014 / Yazı No:6

Acıya ve Zulme Karşı Şiirsel Direniş

Sinan Ceran’ın ‘Suyun Suya Kavuştuğudur’ Kitabıyla,
Acıya ve Zulme Karşı Şiirsel Direnişi:
Edebi Pankart ve Haksöz Dergisi’nde de eserleri yayınlanan eğitimci-şair yazar Sinan Ceran'ın "Suyun Suya Kavuştuğudur"    adlı ilk şiir kitabı Eylül 2013 tarihinde okurlarla buluşturuldu.
 Halkların farklı direniş şekilleri vardır. Bomba yağdıran, ölüm kusan savaş araçlarına karşı taş fırlatan sapanlar gibi ya da sadece avuca sığabilecek büyüklükteki taşlar gibi. Direniş, diktayı kabul etmemektir. Allaha kul olmanın asaleti ve duanın gücü ile kalplerde yerini almaktır asıl direniş.
Bilmezdim taşı kavramadan önce/ bilmezdim, bir taş kaç uçak düşürür bahçemize/ başlangıç ‘Taş’ şiiriyle direnişin, mücadelenin özetini, başka bir ifadeyle formülünü veriyor bizlere şair. Daha büyük savaş araç gereçlerini değil de gücün yanındaki çaresizliği imliyor adeta. Kâbe’ye gitmek için yola çıkan karıncanın, ‘Kâbe’ye gidemesem de, yolunda ölürüm’ edasıyla, konuya ilişkin düşüncelerini etkileyici bir şekilde resmediyor şairimiz, ilk mısralarında.
Her dem mücadeleyi hatırlatan şair, ‘İsyan Gazeli’ şiiriyle, güncel bir konuya yani Suriye konusuna değiniyor.
Yaşamak için insan gibi/ ellerimi verdim İbrahim, ayaklarımı/ yemyeşil gözlerini kızlarımın, oğullarımın/ masmavi geleceğini/ ağlamıyorum, İbrahim ağlamıyorum/   
Her satırda, sınırların olmadığı bir dünya hayal etmektedir şair. Hepimiz Hz Âdem’in torunları değil miyiz? Renklerimiz, milletlerimiz, farklılıklarımız, tanışmamız ve buluşmamız için bizlere verilen bir nimet değil midir?
Bağ bahçe sulayanlar çok iyi bilirler. Su kanalına bırakılan suyun ilerleyişinin ardından, daha küçük su kümelerini harekete geçirişlerine şahidizdir hepimiz. ‘Suyun Suya Kavuştuğudur’ ile küçük suların ummanlara kavuşmasını imliyor mısra mısra. Sınırlar çizdiler ya aramıza/ Çin Seddi her yerde artık/        diyerek şikâyetini tekrar eder ‘misak-ı Milli’ şiiriyle.
Hiçbir halkın acı çekmesini, zulüm görmesini istemeyen şair, ‘herkes, kendi ağlasın meydanlara’  mısrasıyla, mazlum halklara çağrıda bulunuyor ve yeknesaklık yerine ‘biz’i öne çıkarıyor. Nuh’un gemisinden tufanlara karşı verilen, benzer mücadeleyi örnekliyor bizlere.
Bir telaş, bir telaş şimdi avuç içlerinde/ kavramaktan yana taşı, kıvranan kıvranan/  bir hasta gibi ağrıdan, çığlık çığlığa mezarlarda/ Ortadoğu, kırık kalbidir ümmetin/  mısralarıyla Ortadoğu gerçeğine değiniyor ‘Savlet’ isimli şiirinde şair. ‘Şimdi Filistin askısıdır, senin de bileklerindeki’    mısrasıyla sonlandırıyor şiiri.
Acının, zulmün coğrafyası olmaz. Acı her yerde acıdır. Zulüm her yerde zulümdür.
Çığlığını yüzüme afişleyen çocuk, şimdi Kosovalı/ sizin için, içime mevzilenen bu kan sunağı/     mısralarıyla acıyan başka bir yanını da imliyor şair.
Azıcık öldüm baba, yani biraz eksildim/ kırıldığını görünce kolunun, Filistinli bir kardeşimin/ küstüm onlara baba, parmaklarıma küstüm/    diyen şair kan kardeş olarak gördüğü insanlarla aynı acıyı, aynı hüznü yaşadığını mısralardan yansıttığını görmekteyiz.
Çuvaldızı başkalarına batırmadan önce iğneyi kendimize batırmalıyız. Bunun örneklerinden birisi de Uludere’ye şiiridir.
Patlasın bombaları devletin/ gazete sayfalarında/ cami avlularında/  bir askerin avucunda/ Allah devlete zeval vermesin de/ Allah belamızı versin bu yolda/   mısralarıyla konuya ilişkin öz eleştirisini yapıyor şair.
Mücadelenin en büyüğü en çetini, insanın kendisiyle yani nefsiyle yaptığı mücadele olsa gerek.
 Gözyaşımın izi kalacak yanağımda, ağzım bıçak sırtı/ doğunun adağıydı ölüm, esmerliğiydi dağların, geçilmezliği/ soğuk resmim yorumluyordu hançereme takılan nefesini/ izbe bütün sözlerimi yontarak dağıldım, acıyan sesim/ yüzümü değiştirdim/   
Zulümlerle ve nefis mücadelesiyle dimdik ayakta durmayı önermektedir şair. Şiir kitabını ‘sabah içtiması’ şiiriyle bitirmesi ise anlamlıdır. Allah’ım/ kesilmesin diye rüzgârımız/ tam tekmil/ ayaktayız/   
Hayatın merkezinde yer alıp, suya sabuna dokunan, güncel ve sosyal sorunları içerisinde barındıran şiirlerin yer aldığı ‘Suyun Suya Kavuştuğudur’ şiir kitabının, okurunun bol olmasını temenni ederim. Bu vesile ile şairimiz Sinan Ceran Bey’i kutlarım.
Savaşsız, acısız, zulümsüz bir dünya hepimizin ortak dileği olmalıdır. İyi bayramlar.
İlkay Coşkun
İrade Gazetesi / 31.07.2014 / Yazı No:5
ilkcoskun@hotmail.com